پیشتاز

این مجموعه، حاوی داستان‌هایی است سمبلیک، عرفانی، و رمزگونه با موضوعاتی هم‌چون: طمع، دوستی، توبه، آزادی، ستم، و بیداری. از داستان‌ها می‌توان به "دختر شیر"، "پادشاه پارسا"، "حکیم و شاعر" و "معرفت و نیمی از معرفت" اشاره کرد. نویسنده در "دختر شیر"، افراد تحت استثمار را سرزنش می‌کند و آن‌ها را مقصر اصلی در اسارت خویش می‌داند و چنین افرادی را مرده قلمداد می‌کند، در "پادشاه پارسا"، قصه‌ی عارفانه‌ی دل بریدن از دلبستگی‌های دنیا و کنج عزلت گزیدن جوانمردی را به تصویر می‌کشد. "حکیم و شاعر" نیز، مباحثه‌ای است میان "مار" و "سهره"؛ "مار" سنبل خردگرایی، فرزانگی، و پختگی است و "سهره" نماد انسان‌های تهی‌مغز و سطحی‌نگر که تنها به ظواهر زندگی اهمیت می‌دهند. هم‌چنین نویسنده در "معرفت و نیمی از معرفت" از زبان "چهار قورباغه سخن می‌گوید که هریک سنبل افرادی هستند که تنها خود را برحق و راستین می‌دانند و دیگران را گمراه و سرانجام قورباغه‌ی چهارم که حقیقت را بیان می‌کند به دست آنان از بین می‌رود.