گریه‌های امپراتور

«گریه‌های امپراتور» کتابی نیست که بخواهد داستانی را برایت تعریف کند؛ بیشتر شبیه مکثی کوتاه میان فکرها و احساسات آدم است. غزل‌هایی درباره‌ی عشق، دلتنگی، تنهایی، شکست و چیزهایی که شاید بارها در زندگی حسشان کرده‌ایم، اما نتوانسته‌ایم به زبان بیاوریم.

حس کتاب برای من ترکیبی از عاشقانه‌بودن و تلخی است؛ گاهی لطیف و آرام و گاهی طوری که یک بیت می‌تواند بیشتر از یک شعر کامل در ذهنت بماند. چیزی که بیشتر از همه از آن با من ماند، همین توانایی فاضل نظری در گفتن حرف‌های آشنا با کلمات ساده و در عین حال چندلایه بود؛ اینکه بعضی بیت‌ها را می‌خوانی و بعد از تمام شدن شعر، هنوز داری به معنایش فکر می‌کنی. اینکه وقتی شعری رو تمام میکنی یک لحظه احساسی عجیب توی فکر و قلبت میدود(برای من اینجوریه که یه لحظه فقط خیره میمونم به صفحه کتاب) شعر ها خیلی آشناو صمیمی هستند،و راحت باهاش ارتباط میگیری.