تس

«و عدالت اجرا شد؛ و رئیسِ جاودانگان، به تعبیرِ آشیل، بازیِ خود را با تِس به پایان رساند. اما در آن سکوتِ نهایی، چیزی بود که از چنگِ قضاوت‌هایِ بشری و حکمِ قانون فرار کرد: طهارتِ بی‌چون‌وچرایِ یک روح که علی‌رغمِ تمامِ ضرباتِ سرنوشت، هرگز اجازه نداد سیاهیِ دنیایِ بیرون، سفیدیِ درونش را به زانو درآورد. تِس رفت، اما آن حقیقتِ ساده‌ای که او در وجودش حمل می‌کرد، همچنان بر فرازِ آن دشتِ خاموش، ایستاده باقی ماند.»