بلندی‌های بادگیر (عشق هرگز نمی‌میرد)

«بلندی‌های بادگیر» داستان عشق پیچیده و طوفانیِ کاترین ارنشاو و هیتکلیف است؛ دو آدمی که از کودکی پیوند عمیقی با هم دارند، اما غرور، اختلاف طبقاتی، جدایی و انتخاب‌های اشتباه، عشقشان را به چیزی تلخ و ویرانگر تبدیل می‌کند.

اما کتاب فقط یک داستان عاشقانه نیست. امیلی برونته در دل این رابطه، سراغ عشق، نفرت، انتقام، غرور، حسادت، طبقه‌ی اجتماعی و تأثیر زخم‌های گذشته بر زندگی آدم‌ها می‌رود. هیتکلیف یکی از پیچیده‌ترین شخصیت‌های ادبیات کلاسیک است؛ کسی که رنج و طردشدن، او را به انسانی پر از خشم و انتقام تبدیل می‌کند.

حال‌وهوای کتاب تاریک، خشن، غمگین و گوتیک است. خانه‌ی قدیمی، دشت‌های بادخیز، روابط پرتنش و شخصیت‌هایی که هرکدام زخم و راز خودشان را دارند، فضای خاص و سنگینی ساخته‌اند. اینجا خبری از عشق شیرین و بی‌دردسر نیست؛ عشق گاهی آن‌قدر شدید می‌شود که مرز میان دوست داشتن و نابود کردن را از بین می‌برد.

نثر کتاب نسبتاً روان است، اما ساختار روایت و تعدد شخصیت‌ها ممکن است در ابتدا کمی گیج‌کننده باشد. داستان از زبان چند شخصیت روایت می‌شود و بخشی از ماجراها به شکل خاطره تعریف می‌شوند؛ بنابراین بهتر است با حوصله خوانده شود.

از نظر سختی، متوسط است؛ زبان آن خیلی پیچیده نیست، اما فضای تاریک و روابط پیچیده‌ی شخصیت‌ها نیاز به توجه دارد.

اگر بخواهم حس خواندنش را در چند کلمه بگویم: طوفانی، تاریک، عاشقانه، تلخ و ویرانگر.

به نظرم چیزی که «بلندی‌های بادگیر» را ماندگار کرده، این است که از خودمان می‌پرسیم: آیا عشق وقتی با غرور، رنج و انتقام قاطی شود، هنوز می‌توان آن را عشق نامید؟