«شازده احتجاب» روایتِ فروپاشی آدمیه که زیر بار گذشته، قدرت و خاطرات خانوادگی، کم‌کم خودش و دنیای اطرافش رو از دست می‌ده.
«شازده احتجاب» برای من بیشتر از اینکه داستانِ یک آدم باشه، تجربه‌ی فرو رفتن توی ذهن و گذشته‌ی آدمیه که کم‌کم مرز بین خاطره، قدرت و واقعیت براش محو می‌شه. فضای کتاب خفه، تلخ و سنگینه و هرچی جلوتر می‌ری بیشتر حس می‌کنی گذشته دست از سر شخصیت‌ها برنمی‌داره. چیزی که ازش با من موند، همین حسِ پوسیدگی و فروپاشی بود؛ انگار آدم ممکنه سال‌ها توی یک میراث زندگی کنه، بدون اینکه بفهمه خودش هم بخشی از همون چیزی شده که ازش فرار می‌کنه.
به درد چه کسی می‌خورد
آره، اگر از کتاب‌های کوتاه، سنگین و روان‌شناختی خوشت میاد و با روایت‌های غیرخطی و فضای تلخ مشکلی نداری. مخصوصاً اگر دوست داری بیشتر وارد ذهن شخصیت‌ها بشی تا اینکه دنبال یک داستان پراتفاق باشی.
نه، اگر دنبال یک داستان روان و سرراست، شخصیت‌های دوست‌داشتنی یا اتفاقات زیاد و پرکشش هستی.
نوشته‌یآرزو
