پرسه
جملات و نقل‌قول‌های کتاب
این‌جا تازه‌ترین برگک‌هاست: جمله‌هایی که کتاب‌خوان‌های ابریشمک هنگامِ خواندن برداشته‌اند و بعد از داوری منتشر شده‌اند. روی نامِ هر کتاب برو تا همه‌ی جمله‌ها، نظرها و امتیازهای همان کتاب را ببینی.
«هر مسافری باید یه روزی برگرده بابا. من چهل ساله که مسافرم. خاک مردۀ آدم‌هاش رو می‌خواد. شاید تنم یه درختی شد کنار قبرم. شاید یه روز اومدین . جمع شدین دورم.»
از «آذرباد، نسیم مرعشی»، به انتخابِ مژگان
«وقتی واقعن چیزی را میخ‌اهی‌باید بروی دنبالش»
از «مهیای رقصی در برف: روایت زنان از دل زندان‌های گولاگ، مونیکا اسگوستووا»، به انتخابِ «... انسان تنها حیوانی است که میتواند فکر نابودی خودش را بکند و تنها حیوانی است که از این فکر درمانده و مأیوس می‌شود. چه جانور عجیبی است انسان!»
از «قلعه مالویل، روبر مرل»، به انتخابِ «تنها راهی که دو نفر بتونن یه راز رو نگه دارن اینه که یکیشون بمیره»
از «هرگز دروغ نگو، فریدا مک‌فادن»، به انتخابِ «بیبی و صغرا باجی نمی‌دانستند آی‌سی‌یو کجاست برای همین من که نمره ی زبانم امسال خوب شده بود توضیح دادم ترجمه‌اش یعنی « من شما را می‌بینم » و احتمالا جایی است که او میتواند دیگران را ببیند اما بقیه نمی‌توانند او را ببینند با این جمله رنگ و روی بیبی بیشتر پرید _بِی...! پس داره مثل خدابیامرز حاجی رجب مِشه که الان او مِتانه ما رِ ببینه ولی ما نِمِبینیمش.»
از «آبنبات پسته‌ای، مهرداد صدقی»، به انتخابِ رویا
««هدف اینه که جوری زندگی کنین که پنج سال دیگه با افسوس به پنج سال گذشته‌ی زندگی‌تون نگاه نکنین.» برای آدمایی که با هم صمیمی می‌شن، دیگه برگشتن به یه رابطه‌ی عادی، تقریباً محاله. بزرگترین ترس مَت خود مرگ نبود، بلکه مردن در تنهایی بود.»
از «دروغ‌گویی روی مبل، اروین د. یالوم»، به انتخابِ «مرگ یک بخش طبیعی از زندگی هست همه ی ما باید روزی با ان روبرو شویم فقط موضوع این است که چگونه ؟»
از «خداوند الموت»، به انتخابِ «خر زبان‌بسته گویا خیلی تشنه بود؛ چون قبل از من آب خوردن را شروع کرد و بعد از من هم ادامه داد. بعد از خوردن آب دیگر دلم نیامد سوارش شوم. بنابراین، از روی عذاب وجدان به سبب سواری کشیدن در آن گرما و برای اینکه نشان دهم چقدر برایش احترام قائلم تصمیم گرفتم به جای سواری با او دربارۀ بی‌معرفتی برادرزن احتمالیِ آینده‌ام صحبت کنم. می‌دانستم نمی‌فهمد؛ اما به کسی احتیاج داشتم که، در عینِ نفهمیدن، هم به حرفم گوش کند، هم از من انتقاد نکند، هم به خاطر خریّتش حق را به من بدهد.»
از «آبنبات هل‌دار، مهرداد صدقی»، به انتخابِ «به یک دختر تحصیلات عالی بده و او را به دنیا معرفی کن او خودش قادر است بدون تکیه به دیگران برای خودش زندگی بسازد»
از «منسفیلد پارک، جین آستن»، به انتخابِ «بابا گفت: «هرگاه مردی را به قتل برسانی زندگی را از او می‌دزدی حق زنش را برای داشتن شوهر می‌دزدی همچنین حق بچه‌هایش را برای داشتن پدر می‌دزدی وقتی که دروغ می‌گویی حق طرف مقابل خود را برای آگاه شدن از حقیقت می‌دزدی وقتی کسی را گول می‌زنی آن وقت انصاف و عدالت را از او می‌دزدی می‌فهمی؟»»
از «بادبادک‌باز، خالد حسینی»، به انتخابِ «و شاید غم‌انگیزترین قسمت زندگی این باشد که آدم یک روز بفهمد تمام عمرش را صرف به دست آوردن محبتی کرده که از اول قرار نبوده نصیبش شود»
از «سمفونی مردگان، عباس معروفی»، به انتخابِ هانیه «آدم اگر زیادی تحمل کند، یک روز می‌رسد که دیگر نمی‌فهمد کدام درد را باید فراموش کند و کدام درد را باید با خودش تا آخر راه»
از «سمفونی مردگان، عباس معروفی»، به انتخابِ هانیه «خانواده گاهی امن‌ترین جای دنیاست و گاهی همان جایی که آدم برای زنده ماندن مجبور می‌شود از خودش فرار کند»
از «سمفونی مردگان، عباس معروفی»، به انتخابِ هانیه «آدم ها هم مثل درخت ها بودند یک برف سنگین همیشه بر شانه های آدم وجود داشت و سنگینی اش تا بهار دیگر حس می شد.»
از «سمفونی مردگان، عباس معروفی»، به انتخابِ Mahsa «آن گاه که بهار بیاید و من به دنیا نباشم، گل‌ها به آیین هر سال شکوفا خواهند شد. سرسبزی درختان از بهر پیشین کمتر نخواهد بود. پرندگان مانند هر بهار آواز خواهند خواند. حقیقت نیازی به من ندارد.»
از «بر جاده‌های آبی سرخ: بر اساس زندگی میرمهنای دغابی، نادر ابراهیمی»، به انتخابِ شمعدونی «سرو را معنا به ایستادن است و مرد را معنا به سر نیفکندن»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ فائزه
«هر اسبی فراخور مردی است که بر او سوار می شود ، و هر مردی لایق اسبی است که از او رکاب می گیرد ص ۱۶۱۳»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «که در جان درشتخوی ترین مردان ، کودکی لانه دارد ص ۱۶۰۷»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «ملتفت نشدی ، بابا ؟ من فراموش کرده ام ، کارم را از یاد برده‌ام! بابا گلاب گردن خر را گردانید و با پرخاشی دوستانه گفت : _ این چه حرفیست که می‌زنی ؟ همچو کاری را کی میتواند فراموش کند؟ هنر چیزیست که نه گم می‌شود و نه دزد میتواند آن را بدزدد ؛ این حرف را از قدیم گفته اند ص ۱۵۷۷»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «دست ما مردم خالیست ، ستار . خالی نیست؟ یک مردمی با دست خالی ، پای برهنه و شکم گرسنه چه میتواند بکند ؟ _انقلاب ! فقط میتواند انقلاب کند و نه هیچ کار دیگری! +انقلاب ؟ _ فقط انقلاب ! اگر ملتی می‌خواهد زندگانی کند ، باید بتواند بجنگد . جنگ با دشمنی که مشخصا آن را می‌شناسد . ص ۱۵۶۷»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «بزرگ ترین حسن زن همین است که می تواند مرد را به شوق درآورد بزرگترین عیب زن هم این است که می تواند مرد را به بیزاری بکشاند زن است ، دیگر! ص ۱۴۴۰»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «خاک! بر خاک می گذری ، بی آنکه بدان بنگری از خاک می خوری و می نوشی ، بی آنکه بدان ، به شگفتی آن بیندیشی بر خاک سر می نهی به امانت ، بی آنکه حرمت امانتداری آن بداری بر خاک ، هستی تو است از خاک وجود تو ؛ اما وجود خودت را در نمی یابی خاک ، خاک! که خاک فقط خاک است خصلت و ذات ، یگانه ؛ جوهر و نام ، یکجا بی آوازه و همه نعمت خاک بی داعیه و بی چشم طلب ، همه بخشایش و ایثار چشمه هایش فزون ، دشت هایش سبز ، قله هایش به قامت و برکتش مستدام ، خاک دل زمین چه بزرگ است ص ۱۳۷۱»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «عطر گندم و خاک آسمان پر دُر و فراخ و بی مرز!»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «حتی اگر در عمرت زنی را ندیده باشی ، باز هم به یک زن فکر می کنی حتی اگر قدرت مردی نداشته باشی ، باز هم به یک زن فکر می کنی یک زن، یک زن! برای چی! برای چی ستار؟ یک رمزی در این کار باید باشد؟ برای این نیست که مرد ، به تنهایی یک نیمه است ؟ یک لِنگ؟ ص۱۲۷۱»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «نمیگه صبح شد میگه : فردا ، از سینه ی فلق در کار رویش است ص۱۲۰۹»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «کجایی مارالِ من؟ چشمانت در انبوه کدام پهنه ی پر ستاره پرسه می زند؟ پندارت در کدام بادیه سر پرواز دارد؟ چه سازم از دست تو ، مارال ؛ که اگر عزیزتر از جانم نبودی ، می گفتمت که به خانه ما بدشگون آمدی! مایه ی آوارگی ، ای مایه آوارگی من ، مارال! حال اما ، اگر هم از هر ستاره خنجری بر من ببارد ، روی بر تو ترش نخواهم کرد . قدمت مبارک! به خانه ی خود خوش آمدی!... ص۱۲۰۷»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «راهِ آمده را باز نتوان گشت راهی اگر هست ، در پیش است دیروز برگذشت ، اکنون فردا را سینه سپر کن! ص۱۲۰۷»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «حقیقت گاه به خاری می ماند که در چشم نشیند ص ۱۲۰۶»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «و مرد افغان ، دستها روی سینه ، به نماز ایستاد خاموشی سپیده دم ، پاکیزگی خاک ، زلالی نسیم و درای گردن میش . تنهایی پهناور و خلوت دل . مرد در نماز ؛ بر فراز شیب صاف ماهور . در همه‌ی بیابان ، پنداری فقط همو بود. گله دم به دم دورتر می‌شد و مرد ، پیرامون خود را خالی و خلوت حس می‌کرد. تنها پرندگان سحرگاهی ، نه دیگر هیچ . نه گله ، نه چوپان ، نه سگ ، نه سوار. تنها یکی ؛ مرد افغان و همه ی بیابان . مرد افغان و همه ی آسمان. تا جستجوی خدا را ، قدمی بردارد. ص ۱۱۰۲»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «خان‌عمو گفت : یک سر همه ی کارها زور است . این را می‌دانی؟ ص ۱۰۹۶»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «خان عمو به کنایه گفت : آدم دست هایی که روزی برای کشتنش شمشیر برخواهند داشت ، این جور باز می‌کند ؟ این جور آزاد می‌کند؟ گل‌محمد گفت : عشق به زور و مهر ، به چُمبه نمی‌شود. می‌شود؟ میخواستی او را به ضرب و زور با خودم مهربان کنم؟! ص ۱۰۹۶»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «گاه چنانست که آدمی از لحظه های شیفتگی و شوق به هراس می افتد»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «آدمیزاد عادت می‌کند! کاری را که یک بار کرده دیگر برایش عادت می‌شود. رو نمی‌گرداند دیگر! کار بد ، یک بار و صد بارش برای همچه آدمی یکیست. آدمیزاد به هر کاری خو می‌کند ؛ به درستی و نادرستی ، به کجی و راستی. ص۸۸۲»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «قلب پیر پدر ، بزرگ است.اما غم پدر هم خرد نیست. چه توان کرد؟ ص۸۷۹»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «نسیم هنوز خنک بود و آفتاب ، سرمای زمین را می شکاند آشتیِ خورشید و باد منزلگاهِ بهار ص۸۱۴»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «عاشق همه ی این دنیایی و اما در این میان ، پیش پای سه بت روی بر خاک می مالی. تفنگ و زن و اسب ، نگاه زن ، برق تفنگ و تاخت و توان اسب تو را به ستایش بر می انگیزد : برنو ، مارال ، قره آت! ص ۶۰۴»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «آدم بیابانگرد ، هرگز نباید سه چیز را از خودش دور کند : بُرّنده و دوزنده و سوزنده ص۴۲۸»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «همه چیز من را همه کس نباید ببیند.از من،همان چه من می‌خواهم باید دیده شود ص۳۹۷ (منم همینطور مارال ، منم همینطور...!)»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «مرز غرور و عطوفت به ناچیزی موییست. ص۲۱۶»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «این ، خودِ غروب بود . نه روز و نه شب . نه خورشیدی گواه روز ، نه ستاره ای گواه شب. ص۱۳۶»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «چشم های آدم از زبانش راست تر حرف می‌زند ص ۱۱۰»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «عشق مثل همین بادهای کویریست.مگر نیاید! وقتی آمد چشم ها را کور می‌کند ص۱۱۰»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «احساس گناهی که بدان دست نیالوده ای آرزومندِ بخشش . میل به قبول افتادن . آشتیِ دعوایی که سر نگرفته است . خوش آمدنِ حریف را گدایی کردن . دست کم رفتاری که او بیشتر بدش نیاید ص ۷۷»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «پس آسمان در چشم بلقیس آن هنگام خوش بود که ببارد، و ستاره از پی بارشی پربار خوش بود ابر ، تَرَش خوش بود، نه بازیهایش بر رخ ماه ص ۷۵»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «عشق ، پاس پلهایی را که در رسیدن ، از آنها گذشته است ، میدارد ص ۶۸»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «خاک این سرزمین ، در همه ی روزگارها ، با خون ما مردم آبیاری شده ص ۵۰»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «این را به یقین می توان گفت که زن و زن همدیگر را از درون پس می زنند»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «موج آرام آب بر رهایی پاهای مست ص ۳۲»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «در شهر نمی باید به کاریت کاری باشد . تو هرچه باشی بیگانه ای ص۳۰»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «اذان شهر در زیر چتری از ولوله ی اذانیان در خواب بود ص ۲۹»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «اما به هر جهت شما کردها مردم سختی هستید. تندخو هستید ، اما سخت هم هستید . صبر و حوصله ی بلوچ را ندارید ، اما تاب سختی را دارید. مثال اسب می تازید گاهی هم درنگ می کنید ، اما وا نمی مانید. صفحه۲۷»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «نمیدانم تو ملتفت شده ای یا نه که بعضی مردها از عمری که دارند ، پیرترند ص۲۵»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «روز رنگی دیگر می گیرد هنگام که روزگار تو زیر و زبر شده است غروب سرخ است یا تیره؟ تو چگونه اش می بینی؟ تا چگونه اش ببینی! شب نور باران است ، هنگام که قلب برفروز باشد غروب گنگ است ، اگر مارال قلبی گنگ داشته باشد ، اگر روحی گنگ داشته باشد غروب گنگ بود ص ۱۸»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «قلچماق و دلپاک و سر به راه و دل به کار بود مرد را همین بس «از دلاور یاد بگیرین!» ص ۱۰»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «عشق همان نیروی لایزال که بنده و کدخدای نمی شناسد ص ۹»
از «کلیدر، محمود دولت‌آبادی»، به انتخابِ «یک مرحله مرد شدن دیگر هم هست. دیالوگی از فیلم اتوبوس شب:(پارسال شونزده سالم بود،بچه بودم.دو روز بعد بابام مرد.بازم شونزده سالم بود اما دیگه بچه نبودم)»
از «دژاوو، مهرداد صدقی»، به انتخابِ مهدیه
«بهتر است از حقیقت صدمه ببینی تا اینکه دروغی تو را تسلی دهد.»
از «بادبادک‌باز، خالد حسینی»، به انتخابِ سارا
«در دنیا هیچ کاری سخت‌تر از صداقت و صمیمیت نیست، هیچ کاری هم آسان‌تر از تملق و چاپلوسی. در صداقت و صمیمیت، حتی اگر یک درصد دروغ و تزویر باشد، فوری نغمه ناسازش بلند می‌شود و کار را به رسوایی می‌کشاند. برعکس، اگر همه حرف‌ها تا نقطه آخرش دروغ و تزویر باشد، مثل نغمه گوش‌نواز به دل می‌نشیند و لذت می‌بخشد.»
از «جنایت و مکافات، فیودور داستایفسکی»، به انتخابِ فرشته
«شاید زندگی پیدا کردن بخش هایی از خودمان در تکه تکه هایی از یک کل منسجم است، پیدا کردنی که به اندازه یک عمر طول می‌کشد»
از «تکه‌هایی از یک کل منسجم، پونه مقیمی»، به انتخابِ آمنه