ابریشمک دارد صفحه را ورق میزند…
اینجا تازهترین برگکهاست: جملههایی که کتابخوانهای ابریشمک هنگامِ خواندن برداشتهاند و بعد از داوری منتشر شدهاند. روی نامِ هر کتاب برو تا همهی جملهها، نظرها و امتیازهای همان کتاب را ببینی.
«اندوه به گلو که میرسد،بغض میشود به سر که میرسداز چشم ها سرازیر میشود، و وقتی فراتر از بدن باشدما را از زمان جدا میکند. حجم اندوه که زیاد باشد، سر ریز میشود به بُعد دیگری از زمان وماراهم با خودش میبرد...»
««کسی که وجدان داشته باشد و به اشتباه خودش پی ببرد، به عذابِ وجدان دچار میشود. همین مکافات برای او کافی است ... اشدّ همه محکومیتهای کیفری است.»»
«خب دیگر، من یکی از فهم این مطلب که کشتنِ مردم با توپ و تفنگ یا محاصره نظامی، چرا باید شکلِ محترمانهتر و آبرومندانهتری داشته باشد عاجزم.»
«شاید هم «مناعت درویشی» او را به این کار واداشته بود، همان مناعتی که در عزا و عروسی، مفلسان را وامیدارد تا از جانشان مایه بگذارند، آخرین پشیزشان را هم خرج کنند، تا «همرنگِ جماعت» بشوند.»
«من انسان اَم چون چرند می گویم. تا به امروز حتی یک حقیقت کشف نشده است که قبلش صد ها یا شاید هزار بار چرت و پرت محض نگفته باشند.»
«اگر خدا را اختراع نمی کردند، تمدنی هم وجود نمی داشت.»
«بشر می تواند زندگی پرهیزکارانه ای را بگذراند، بی آنکه واقعا به فناناپذیری روح معتقد باشد. می تواند آن را در عشق به آزادی، در برادری و برابری بیابد...»»
«درحقیقت همیشه دربارهٔ سنگدلی «حیوانصفتانهٔ» آدمها صحبت میشود؛ ولی این گفته توهین و بیانصافی بزرگی است نسبت به حیوانها. حیوان هیچگاه نمیتواند مانند انسان بیرحم و سنگدل باشد، انسانی که در سنگدلی اینهمه هنرمند و ظریفکار است. ببر فقط گاز میگیرد و میدرد و جز این هم کار دیگری بلد نیست. هیچوقت به فکرش نمیرسد که میتواند گوش آدمها را در سراسر شب میخکوب کند، حتی اگر هم میتوانست این کار را بکند، نمیکرد.»
«من خیلی وقت است که دیگر از خودم نمی پرسم خدا انسان را آفریده یا انسان خدا را»
«زندگی همین طوری بود؛ درست واقعا درست نبود بلکه هر چه فرد مسئول می گفت درست است، درست بود.»
«در سوئد، درست مثل هر کشور دیگری، وقتی خارجی محسوب شوی آدم حساب نمی شوی.»
«تنها نتیجه ی هر انقلاب احتمالا انقلاب بعدی بود، البته در جهت مخالف.»
«در دشت طبیعت عریان ، کوه و آسمان و افق پیدا و همه چیز حاکی از عظمت کار جهان بود و این عظمت را به نسبت پذیرش انسان ها در روح آنان منعکس می کرد ص۷۱۶»
«آیا زندگی عکسی نیست که باید هر دفعه آن را با حالت های پسندیده تری گرفت؟ ص۷۱۵»
«طبیعت انسانی در زندگی چنان است که در مقابل بزرگترین دردها ، داغ ها و محرومیت ها مقاومت دارد جز در مقابل شکنجه های روحی دائم ؛ و زندگی آهو یک شکنجه ی روحی دائم بود ص۴۵۲»
«خورشید خانم می گفت گیس آب دل را می خورد و شادی و سعادت حقیقی هرکس را می توان از روی بلندی گیسوانش فهمید ص۴۴۷»
«و این مایه ی تعجبش بود که الکل ، با همه ی آنکه به حق مادر فسادها لقب گرفته بود ، انسان را موقتا از جلدها و صورتک های ساختگیاش در می آورد (مستی و راستی!) ص۴۲۲»
«میران : «هرچیزی کمش خوب است» هما : «جز دوستی و عشق ، که یا باید اصلا نباشد یا اگر هست مثل آب اقیانوس ها پایان ناپذیر باشد» ص۴۲۱_۴۲۲»
«خنده ی سالم و شاداب کودک بر دل های ما می نشیند ، زیرا تجلی روشن و شیرینی است از صفای روح بشری ، از پاکی و سادگی و معصومیت ، و بلاخره از اینکه ادامه ی ابدی خودِ زندگی است ص۱۷۲_۱۷۳»
«زندگی آبرومند انسان ، حدّ فاصلی است بین آنچه که خودش میخواهد و آنچه که مردم میخواهند ص۱۵۷»
«هنر ، اختراعی است زائیده ی کار و به منظور مقابله با خستگی های حاصل از آن ص۱۵۶»
«از کار کردن اندیشه و قدرت می زاید ، از بی کاری نادانی و ضعف ص ۱۵۶»
«سعادت جز در این سه عنصر در چیزی نیست کار و محبت و امید. ص ۱۵۶»
«آن نهالی که با زحمتِ خودِ انسان به زمین نشانیده شود ، با آبِ عشق یا محبت آبیاری گردد و در گرمای متعادل امید بپرورد ، هرگز نخواهد خشکید ص۱۵۶»
«آدم وقتی تنش گرم عشق است ، حال خود را نمی فهمد در بند آبرو نیست مانند مست ها خود را به آب و آتش میزند خطر ها را با طیب خاطر به جان میخرد ص۱۴۶»
«شهرت و آبرو یکی از آن کالاهایی است که اگر یک بار زیان ببیند ، برای همیشه بازارش تخته میگردد ص۱۴۵»
«حرکت و جنبش اگر همه جا همدم موفقیت نیست ، سکون و تسلیم همسر مادام العمر ناکامی است ص۱۴۳»
«اما آرزو پرتوی است که راه عمل را روشن میکند ص ۱۲۵»
«هنرمند برای خود عالمی دارد که خارج از آن هر حقیقت و مفهومی پوچ و رنگ باخته است ص ۱۲۵»
«در بازی عشق ، مانند شیر به یک شکار قناعت کن. ص ۱۰۸»
«زندگی بی تفاوت ترین جریانی است که در حالِ تجربه اش هستیم.»
«این را هم بدان که اصولا طبیعت ما فرزندان آدم است که از خطا دور نباشیم اما اگر در خطای خود لِجاج بورزیم ، آن وقت است که ابلیس وار مستوجب لعنت ابدی خدا هستیم. ص۹۹»
«واقعا چه موهبت خدایی بزرگی است این محبت که مثل عطر گل در هرجا و از هرکس باشد دلپذیر است. ص ۸۳»
«زیبایی و پول دوچیزند که همیشه انسان را خوشبخت نمی کنند! ص ۳۸»
«آن کلاغی که پرید از فراز سر ما و فرو رفت در اندیشهٔ آشفتهٔ ابری ولگرد و صدایش همچون نیزهٔ کوتاهی، پهنای افق را پیمود خبر ما را با خود خواهد برد به شهر همه میدانند همه میدانند که من و تو از آن روزنهٔ سرد عبوس باغ را دیدیم و از آن شاخهٔ بازیگر دور از دست سیب را چیدیم همه میترسند همه میترسند، اما من و تو به چراغ و آب و آینه پیوستیم و نترسیدیم»
«بسیاری از مردم در تمامِ عمرشان منتظرند تا شرایط به شکلِ معجزهآسایی تغییر کند. اما رازِ رسیدن به خواستهها، در انتظار کشیدن نیست؛ در این است که بفهمی قدرتِ تغییرِ واقعیت، نه در دستانِ تقدیر، که در دستانِ خودِ توست.تو باید پیش از آنکه به هدفت برسی، در ذهنت آن را زندگی کرده باشی.»
«و عدالت اجرا شد؛ و رئیسِ جاودانگان، به تعبیرِ آشیل، بازیِ خود را با تِس به پایان رساند. اما در آن سکوتِ نهایی، چیزی بود که از چنگِ قضاوتهایِ بشری و حکمِ قانون فرار کرد: طهارتِ بیچونوچرایِ یک روح که علیرغمِ تمامِ ضرباتِ سرنوشت، هرگز اجازه نداد سیاهیِ دنیایِ بیرون، سفیدیِ درونش را به زانو درآورد. تِس رفت، اما آن حقیقتِ سادهای که او در وجودش حمل میکرد، همچنان بر فرازِ آن دشتِ خاموش، ایستاده باقی ماند.»
«گاهی، یک تماسِ تلفنی، فقط یک ارتباط نیست؛ پلی است میانِ کسی که «بود» و کسی که هنوز «میخواهد بماند». در میانِ اینهمه شک و تردید، تنها چیزی که اهمیت دارد، همین میلِ به باور داشتن است، حتی اگر تمامِ شواهدِ عقلانی علیه آن باشند. ما حقیقت را نمیخواهیم، ما فقط میخواهیم بدانیم که عشق، با مرگ تمام نشده است.»
«عشق، آنطور که من تجربهاش کردم، یک بیماریِ مسری نبود؛ بلکه یک تقدیرِ ایستا در قلبِ بیقراری بود که مدام از سایهیِ خودش میگریخت. میتوانی از همه چیز فرار کنی؛ از کشورها ازچهرهها و ازخاطراتی میخواهی فراموش کنی،اما نمیتوانی ازآن نگاهی که تمام این نقابها را میشناسد، بگریزی. ما درنهایت، نه برایِ آن چیزی که هستیم،برایِ آن چیزی که درچشمِ کسی که عاشقمان است، دیده میشویم، محکوم به ماندن یا رفتنیم. گاهی عشق،نه یک پیوند،یک زندانِ اختیاری است که دیوارهایش را خودمان آجر به آجر با رویاهایمان چیده ایم»
«فکر می کنم هیچ چیز کریه تر از این نیست که به زور زندگی را توی حلق آدم هایی بچاپانند که نمی توانند از خودشان دفاع کنند و نمی خواهند به زندگی کردن ادامه بدهند.»
«خوب می دانستم تمام زندگی را پیش رویم دارم، ولی خیال نداشتم به خاطر این موضوع خودم را بکشم.»
«همیشه چشمان مردم، غمگین تر از بقیه جاهایشان است.»
«مردم فکر میکنند زندگی یک خطِ مستقیم است که به مرگ ختم میشود، اما حقیقت این است که زندگی، مجموعهای از انحرافهایِ غیرمنتظره است؛ پیچوکمهایی که اگر به آنها اجازه بدهی، تو را به جاهایِ غیرقابلِتصوری میبرند. خودکشی، نهاییترین شکلِ تسلیم است، چون یعنی تو دست از بازی کشیدهای قبل از اینکه بدانی کارتهایِ بعدیِ دستت چیست. خندیدن در دنیایی که سعی دارد تو را به گریه وادارد، نه یک حماقت، که یک عملِ شورشی است؛ یک مبارزهیِ تمامعیار علیه پوچی.»
«البته او هرگز نمی تونست کاملاً آسوده خاطر باشد چون برای آسودگی کامل باید می مرد.»
«تنهایی وغم غربت در جانش چنگ انداخت، غربتی که درمیان شهر آشنا گریبانش را گرفته بود. چقدر انسان تنهاست. مثل پر کاه در هوای طوفانی آن شب بیش از همیشه دلتنگ بود . برای مادر ،آیدا وحتی برای پدر دلتنگی میکرد. اما نیرویی او را وا میداشت بگریزد؛ به گوشه ای، کنجی، جایی، دور از شهر، جایی دور از آدم ها...»
«"حق اشتباه" ترکیب بسیار کوچکی از واژهها، بخش کوچکی از یک جمله، اما چه کسی این حق را به تو خواهد داد؟ چه کسی جز خودت؟»
«چقدر باید بگذر تا ادمی بوی تن کسی را که دوست داشته از یاد ببرد؟ و چقدر باید بگذرد تا بتوان دیگر او را دوست نداشت؟»
«اگر رُزا خانم ماده سگ بود، تا حالا خلاصش کرده بودند، اما آدم ها با سگ ها مهربان ترند تا با آدم ها، و نباید گذاشت بدون زجر کشیدن بمیرند.»
«اینکه معشوق را تمام و کمال بدانیم، تنها نشان میدهد که نتوانسته ایم او را بشناسیم.»
«تفکرات رمانتیک، دستورالعمل ایجاد فاجعهاند.»
«سرانجام در یک روز شاد و روشن، نتیجه میگیرم که زندگی لایهی دیگری ندارد، همین است که هست. چرا نگران آن باشم؟ و آن را میپذیرم»
«من یک نویسنده هستم و مامان خواندن هم نمیداند. با وجود این برای معنی بخشیدن به تمام کارهایی که در زندگی کرده ام، به او رجوع میکنم.»
«« ما موجوداتی در جست و جوی معنا هستیم که باید با دردسر پرتاب شدن به درون دنیایی که خود ذاتا بی معناست کنار بیاییم.»»
«دلهای انسانها مدام به شیوههای فراوانی از جانب "واقعیت" شکسته میشود، چنان که گویی جهان بر دل شکستگی بنا شده است.»
«مِیخورم چرا تا فراموش کنم چه چیزی را فراموش کنی که شرمندهام شرمنده از چی شرمنده از اینکه مِی میخورم»
«زندگی از جهات مختلف سرشار از خسران است؛ این تجربهی فراگیر همهی نسل بشر است - اگر این واقعیت را به خاطر داشته باشیم میتوانیم اندوهی را که در تنهایی تجربه میکنیم با مصیبت های بشر به طور کلی پیوند بزنیم.»
«تلاش برای رسیدن به مقصد، دلپذیرتر از خود مقصد است، وقتی پیروز میشوی یا به مقصد میرسی تمام چیزی که حس میکنی نوعی خلاء و پوچی است، و برای غلبه بر این خلاء و پوچی باید دوباره شروع کنی و هدف های حدید خلق کنی.»
«اگر سخن دم است و دم زندگی است برای دم زدن درباره آنچه تو گفته ای زندگی در من نیست.»
«Present fears are less than horrible imaginings. بیمهای مشهود کمتر از دهشتهای خیالی هراسانگیز است.»
«هنر به انسان بال میدهد و اورا تا دور دست ها به پرواز در میآورد، هرکسی که از رذیلتهای این دنیا حالش بهم میخورد، هرکسی که از علایق بی ارزش خسته شده، هرکسی که مکرد بی عدالتی یا توهین واقع شده و خاطرش رنجیده، تنها راه یافتن آرامش و رضایت برایش ورود به این عرصه زیباست .»
ساختهشده برای کتابخوانهای فارسیزبان
© ۱۴۰۵، تمامی حقوق برای ابریشمک محفوظ است.