ابریشمک دارد صفحه را ورق میزند…
اینجا تازهترین برگکهاست: جملههایی که کتابخوانهای ابریشمک هنگامِ خواندن برداشتهاند و بعد از داوری منتشر شدهاند. روی نامِ هر کتاب برو تا همهی جملهها، نظرها و امتیازهای همان کتاب را ببینی.
«هیچ چیز نمیگذرد" من معتقدم هیچ چیز بدون اینکه اثری از خود برجای بگذارد، نمیگذرد و هر قدم کوچکی که بر میداریم بر حال و آینده ما بسیار اثر گذار است.»
«آدم ها هم مثل درخت ها بودند، یک برف سنگین همیشه بر شانههای آدم وجود داشت و سنگینیاش تا بهار دیگر حسمیشد»
«سرنوشت در برابر بسیاری از آدم ها سر تسلیم فرود میآورد، این خود انسان است که خودش را به خطر میاندازد»
«وقتی فهمید که محدودیتها فقط در ذهنِ اوست، آسمان دیگر برایش سقفی نداشت؛ بلکه افقی بیپایان بود برایِ بودن.»
«تنها قانون واقعی آن است که به " آزادی" منجر شود، قانون دیگری وجود ندارد.»
«مرا چون مهری بر قلبت بزن، عشق همان اندازه نیرومند است که مرگ.»
«رنج، هنگامی که معنایی برایش یافته شود، دیگر به معنایِ رنج کشیدن نیست. ما میتوانیم با رنجمان، با فداکاریهایمان و با تحملِ سختیها، به زندگی معنا ببخشیم. کسی که چراییِ زندگی را یافته باشد، با هر «چگونهای» خواهد ساخت. قدرتِ انسان برایِ تحملِ رنج، مستقیم با قدرتِ او برایِ دیدنِ معنا در همان رنج، رابطه دارد.»
«زندگی، هر روز و هر ساعت، سوالاتی را پیشِ پایِ ما میگذارد و این مسئولیتِ ماست که پاسخِ این سوالات را بدهیم؛ نه با کلام، بلکه با عمل و با شیوهیِ زندگیمان. زندگی، در نهایت، به معنایِ پذیرفتنِ مسئولیتِ یافتنِ پاسخِ درست برایِ مشکلاتِ پیشِ رو و انجام دادنِ وظایفی است که برایِ هر فرد در لحظه، تعیین شده است.»
««همه چیز را میتوان از یک انسان گرفت، جز آخرین آزادیِ بشر را: اینکه در هر شرایطی، نگرشِ خود را انتخاب کند، اینکه راهِ خودش را برگزیند. همیشه فرصتهایی برایِ انتخاب وجود دارد؛ حتی در تاریکترین شرایط، حتی وقتی تمامِ درها به رویِ آدم بسته شده است، آن «منطقهیِ خالی» میانِ محرک و پاسخ باقی میماند. این همانجاست که قدرتِ ما برایِ تغییرِ سرنوشتمان نهفته است؛ در نحوهیِ پاسخ دادن به آنچه بر ما میگذرد.»»
«من آنجا هستم، اما بخشی از من، هنوز در آن لحظه گیر کرده است. در شکافی میانِ چیزی که به یاد میآورم و چیزی که واقعاً اتفاق افتاده. ما همگی تماشاگرانِ زندگیِ خودمان هستیم، اما گاهی، از پشتِ پنجرهای که بخار گرفته، به تماشایِ خودمان مینشینیم؛ میبینیم که چطور اشتباه میکنیم، چطور خودمان را فریب میدهیم، و چطور آرزو میکنیم که کاش میتوانستیم از آن قطارِ در حالِ حرکت، پیاده شویم و حقیقت را، همانطور که هست، لمس کنیم. اما قطار ایستگاه ندارد؛ قطار فقط میگذرد.»»
«دیگر اصلاً نمیخواستم آنجا باشم. چشمهایم را بستم. اما باید کاری بیشتر از آن میکردم، چون هنوز آنجا بودم. یک وقتی، چه بخواهی چه نخواهی میبینی همانجایی که هستی، هستی»
«هیچچیز سفیدِ سفید یا سیاهِ سیاه نیست و سفید گاهی همان سیاه است که خودش را جور دیگری نشان میدهد و سیاه هم گاهی سفید است که سرش کلاه رفته»
«در درونم چیزی اتفاق افتاده بود و بدترین چیزها همیشه در درون آدم اتفاق میافتد. اگر اتفاق در بیرون بیفتد، مثل وقتی که اردنگی میخوریم، میشود زد به چاک. اما از درون غیر ممکن است. وقتی به این حالت دچار میشوم، میخواهم بروم بیرون و دیگر به هیچکجا برنگردم.»
«در دنیایی که تاریکی بر چشمها چیره شده، حقیقت نه در نور، که در لرزشِ دستها و در صدایِ نفسهایِ مضطربِ آدمهایی است که حالا برایِ یافتنِ معنا، باید میانِ ویرانههایِ خودشان، راهی به سویِ انسانیت پیدا کنند. ما اکنون در میانهیِ یک تاریکیِ مطلق نیستیم، بلکه در میانهیِ یک تاریکیِ خودساختهایم، جایی که تنها چیزی که از ما باقی میماند، همین است که در تاریکی، به دنبالِ لمسِ گرمایِ دستِ دیگری باشیم، حتی اگر بدانیم آن دست، دیگر هرگز راهِ خروج را نخواهد یافت.»
«آن چه را می توانید انجام دهید و آن چه را نمی توانید، بپذیرید... بپذیرید که گذشته هر چه بوده گذشته، گذشته را انکار نکنید. بیاموزید تا خود و دیگران را ببخشید هرگز خیال نکنید فرصتی از دست رفته است»
«روزهایی که امید دیدار او را نداشتم، دلم خالی بود، هرآن منتظرش بودم در خیابان هایی که هرگز در آن آمد و شد نداشت، در ساعاتی که صریحا میدانستم مشغول کار است، در خانه هایی که اصلا صاحبان آنها را نمیشناخت، همیشه منتظرش بودم و معجزه ها پهلوی خود تصور میکردم تا به این نتیجه منتهی شود که من به دیدار او نائل میگردم.»
«احساس میکردم آدم وقتی تنها میشود ، تمامی غم دنیا در وجودش خیمه میزند. احساس میکند آن قدر از دیگران دور شده که دیگر هیچ وقت نمیتواند به آنها نزدیک شود.»»
«حضورش برایم هیچ اهمیتی نداشت اما غیبتش خیلی آزار دهنده بود.»
«کیفیت زندگی است که ارزش دارد نه کمیت آن . دستیابی به خواسته هایمان می تواند دشوار نباشد بشرط آنکه آن ها را بشناسیم.»
«احساس میکردم آدم وقتی تنها میشود ، تمامی غم دنیا در وجودش خیمه میزند. احساس میکند آن قدر از دیگران دور شده که دیگر هیچ وقت نمیتواند به آنها نزدیک شود.»
«قلبم باز شروع کرد، لرزشی شیرین همهی وجودم را گرفت ، و دنیا و آدم ها پشت سرم دور شدند. احساس کردم در برهوتی ایستاده ام که هواش غبار آلود است...»
«هیچ کس رامحبوس نکن. به جای اسارت رها کن! به این ترتیب خودت رها میشوی»
«" نگه داشتن بادبادک در آن بالا از هوا کردن آن سخت تر است"»
«روزهای هفته هر کدام شکل و رنگ و بوی خودشان را دارند . شنبه بدترکیب و تلخ و موذی است و شبیه به دختر ترشیده ی توبا خانم است : دراز ، لاغر ، با چشم های ریز بدجنس . یک شنبه ساده و خر است و برای خودش الکی آن وسط می چرخد . دوشنبه شکل آقای حشمت الممالک است : متین ، موقر ، با کت و شلوار خاکستری و عصا . سه شنبه خجالتی و آرام است و رنگش سبز روشن یا زرد لیمویی است . چهارشنبه خل است . چاق و چله و بگو بخند است . بوی عدس پلوی خوشمزه ی حسن آقا را می دهد . پنجشنبه بهشت است و جمعه دو قسمت دارد : صبح تا ظهرش زنده»
«کلام سلیمان رو دوست دارم که میگه: «وقتی خرد وارد قلبت میشه و دانش برای روحت خوشایند به نظر میرسند، اون موقع تو پرهیزکاری و قضاوت، عدالت و همهی مسیرهای خیر و نیکی رو درک میکنی.»»
«در این دنیا همه چیز در دست خود آدم است. حتی عشق، حتی جنون، حتی ترس. آدمیزاد میتواند اگر بخواهد کوهها را جابهجا کند، میتواند آبها را بخشکاند، میتواند چرخ و فلک را به هم بریزد. آدمیزاد حکایتیست. میتواند همه جور حکایتی باشد، حکایت شیرین، حکایت تلخ، حکایت زشت، ... و حکایت پهلوانی. بدن آدمیزاد شکننده است اما هیچ نیرویی، در این دنیا، یه قدرت نیروی روح او نمیرسد، به شرطی که اراده و وقوف داشته باشد.»
«تو همانی میشوی که تمام روز فکرش را میکنی کائنات چیزی را که میگویید نمیشنود، کائناتآنچه را که حس میکنید میشنود»
«بخشایش کلید رهایی ماست و این توان را به ما می دهد که مانند عقاب به پرواز درآییم.بخشایش اجازه می دهد سیم های خارداری را که به دور قلب هایمان کشیده ایم، بگسلیم»
«بودن در بین آدم هایی که مشغول خواندن اند،چقدر کیف دارد.»
ساختهشده برای کتابخوانهای فارسیزبان
© ۱۴۰۵، تمامی حقوق برای ابریشمک محفوظ است.