ورونیکا تصمیم می‌گیرد بمیرد

این کتاب آدم را وادار می‌کند درباره‌ی معنای زندگی، انتخاب‌های شخصی و مرز میان «عادی‌بودن» و «خودِ واقعی» فکر کند. تلخ و تأمل‌برانگیز شروع می‌شود، اما کم‌کم رنگی از امید، آزادی و کشف دوباره‌ی زندگی می‌گیرد . این فکر که زندگی وقتی ارزشمندتر می‌شود که جرئت کنیم آن را آگاهانه و به شیوه‌ی خودمان تجربه کنیم، نه صرفاً آن‌طور که دیگران انتظار دارند. در طول داستان، ورونیکا با آدم‌هایی آشنا می‌شه که هرکدوم به یه شکلی با ترس‌ها و محدودیت‌های خودشون درگیرن و همین آشنایی کم‌کم نگاهش رو به خودش و زندگی عوض می‌کنه. چیزی که برای من جالب بود اینه که کتاب فقط نمی‌گه «این آدم‌ها دیوونه‌ان»؛ بلکه کاری می‌کنه از خودمون بپرسیم اصلاً عادی بودن یعنی چی و چقدر از رفتار و انتخاب‌هامون واقعاً از خودمونه.

البته بعضی جاها کتاب یکم زیادی مستقیم حرفش رو می‌زنه و حس می‌کنی نویسنده می‌خواد حتماً پیامش رو بهت برسونه؛ برای همین به نظرم در بعضی قسمت‌ها می‌تونست ظریف‌تر باشه. ولی در عوض سؤال‌هایی می‌ذاره توی ذهنت که راحت نمی‌تونی از کنارشون رد بشی.

در نهایت، برای من کتاب بیشتر از اینکه درباره‌ی مرگ باشه، درباره‌ی جرئت زندگی کردنه؛ اینکه شاید خیلی وقت‌ها چیزی که لازم داریم، تغییر کل زندگی نیست، فقط اینه که بالاخره جرئت کنیم یه جور دیگه بهش نگاه کنیم و بیشتر شبیه خودمون زندگی کنیم.