وانهاده

وانهاده روایت زنی است که پس از ترک شدن، کم‌کم در مرز میان عشق، وابستگی، انتظار و فروپاشی روانی گرفتار می‌شود. سیمین دوبووار بدون اینکه رنج او را ساده یا زیبا کند، نشان می‌دهد چگونه فقدان یک رابطه می‌تواند تمام جهان یک انسان را تحت تأثیر قرار دهد؛ تا جایی که دیگری تبدیل به مرکز زندگی و ارزشمندیِ خودِ فرد می‌شود. چیزی که برای من در این کتاب پررنگ بود، تناقض میان هوش و آگاهی زن و ناتوانی‌اش در نجات خودش بود؛ می‌فهمد چه بر سرش آمده، اما همچنان در انتظار بازگشت کسی می‌ماند که زندگی‌اش را به او گره زده است. وانهاده بیش از آنکه داستان یک جدایی باشد، روایت سوگِ یک زن و تلاش دشوار او برای دوباره پیدا کردن خودش بعد از فقدان است.