نقد و بررسی کتاب

برای من در حد رمان سرگرم کننده بود،شاید با توجه به اینکه جزء، کتابهایی بود که معروف شدن انتظارم ازش بالا بود. اما در کل از قلم بزرگ علوی خوشم نیومد اما اگر دوستان خواستن تهیه کنن،نسخه بدکن سانسور رو پیدا کنن بهتره

داستان اول با وجود اینکه کوتاه بود ولی بنظرم خیلی گیرا بود و دراصل روایت زندگی بیشترانسانهاست که متاسفانه از کودکی در اون گیر کردن و روی تمام جنبه های زندگی اثر داره. کودکی نزیسته ای که تو بزرگسالی ب دنبالش هستیم من بیشتز داستان اولش رو دوس داشتم و همین اسم هم منو جذب کتاب کرده بود

این کتاب برای توجیه کتاب بامداد خماره😁

بنظرم وقایعی رو شرح داده که ممکنه اطراف خیلی هامون اتفاق افتاده باشه و ما اصلا بهش توجه نکرده باشیم.

اینکه هر کسی که شاده و میخنده لزوما خوشحال نیست

داستان خیلی کش دار بود،اولش که خیلی جذبم نکرد اما یکم که پیش رفتم ادامه دادم اما اخر کتاب به این نتیجه رسیدم که ۵ تا صفحه اخر کتاب رو میخوندم انگار کل کتاب رو مرور کردم برای من چیز خاصی نداشت

کلی حس خوب موند برام بعد خوندن این کتاب تیکه به تیکه جمله های زیبا و دلنشین داره حس امنیت میده

کتاب بسیار جذابی بود در طول راه از خانه تا خوابگاه این کتاب رو خوندم و چون ژانرش رو دوست داشتم خیلی غرقش شدم و برام جذاب بود

به نظرم کتابخانه نیمه‌شب بیشتر از اینکه درباره زندگی‌های نزیسته باشه، درباره یاد گرفتن دوست داشتن زندگی خودمان هست با تمام اگرهایی که گوشه ذهنمان مونده اند.

«هرس» برای من بیشتر از خودِ جنگ، درباره‌ی آدم‌هاییه که جنگ یه تکه از زندگیشون رو با خودش می‌بره و اثرش سال‌ها بعد هم می‌مونه. فضای تلخ و سنگینش رو دوست داشتم، ولی بعضی قسمت‌ها برام کش‌دار شد. در مجموع کتاب خوبیه، ولی به نظرم بهترین اثر نسیم مرعشی نیست.

به نظرم جذابیت «ترس و لرز» بیشتر از خودِ اتفاقات، توی حسیه که بعد از خوندنش با آدم می‌مونه. ساعدی یه فضای جنوبیِ غریب و سنگین می‌سازه که توش ترس فقط از موجودات ناشناخته نیست؛ از فقر، ناآگاهی و چیزی میاد که آدم‌ها نمی‌فهمنش. بعضی داستان‌ها برام خیلی قوی‌تر بودن، ولی در مجموع فضای وهم‌آلود و عجیبش واقعاً ماندگاره.

کتاب کوتاهی درباره‌ی اینکه چطور کلیشه‌های جنسیتی که از کودکی به ما یاد داده می‌شن و چرا بازنگری در اون‌ها به نفع همه است. نکته‌ی مثبت این کتاب این بود که فمنیست رو از حالت آکادمیک و الفاظ درشت و نامفهوم برای عوام بیرون میاره و با تجربه‌های روزمره‌ی زنان و مردان، کلیشه‌های جنسیتی و انتظارات اجتماعی توضیح می‌ده. لحنش هم بیشتر گفت‌وگویی و شخصیه تا نظریه‌پردازانه

نیایش یک کتاب فلسفی دقیق و منسجم نیست بلکه بیان تجربه‌ی معنوی از عبادت و گفتگوی خالصانه با خداست. مثل همیشه زبان و قلم شاعرانه و روون دکتر شریعی مبهوتم کرد و بدون زمین گذاشتن این کتاب رو خوندم.

ارباب و بنده برای من داستانی درباره‌ی مرز باریک میان دارایی و انسانیت بود، درباره‌ی این‌که گاهی آدم آن‌قدر درگیر رسیدن، داشتن و حفظ کردن می‌شه که معنای واقعی زندگی را فراموش می‌کنه. کتاب آرامی هست، اما نگاهش به ارزش آدم‌ها و آنچه در نهایت برای انسان باقی می‌ماند، تأمل‌برانگیز هست.

اون صحنه‌ای که آیدین رسید خونه و دید از همه کتاباش‌ فقط یه رد سیاه و یه مشت خاکستر مونده جیگرم سوخت

بینایی کتاب جالبی بود کتابی که بهم نشون داد همیشه نباید گناهکار باشی گاهی حتی اگر بی گناه ترین هم باشی بازم مجرم شناخته میشی قسمت هایی از کتاب حوصله سر بر هست اما از جایی به بعد کتاب، شخصیت ها ، اتفاقات همه سیر صعودی می گیرند و کتاب جالب میشه

معرفی هایی که در مورد ماه و ستاره و آسمان کرده بود صورت های فلکی را نشان داده و چگونگی پیدا کردن آن ها را در کتاب گفته.

رمان کلیدر نه‌تنها یک اثر ادبی بلکه سرمایه‌ای تاریخی است و بخشی از تاریخ کشور را با جزئیاتی کم‌نظیر روایت می‌کند.

کتاب باحالیه اگه دلت میخواد از اتفاقای دوران جنگ اطلاعات داشته باشی

عشق خالصانه. عشق بی ریا تنها نظری که میشه گفت همینه.

کتاب خوبیه مطالب خوبی هم داره اما احساس میکنم یکم اون مطلبی که ۴ ۵ بار نوشته شده اثر خودشو گذاشته یکم کشش داده نویسنده داستان رو و یک جاهایی تکرار کمی داشت.

هیچ وقت نباید اخلاق رفتار کسی را زود قضاوت کنیم که اخلاق بدی دارد همیشه باید یک نشونه ای ازش داشته باشیم.

حس صمیمیت کتاب و اتفاقای واقعی و زنده ی اون،انگار که خودم تو اون محیط دارم زندگی میکنم به خصوص محسن با اون شخصیت بانمکش

کتاب را تمام کردم از خواندنش راضیم و پیشنهاد میدهم کسانی که دچار مشکل در رابطه شدند بخوانند و بدانند که آنچه بعد از پایان یک رابطه فرد را اذیت میکند الزاما دلتنگی و دلبستگی نیست احساسی ست که در آن رابطه تجربه کرده .آن احساس الزاما در آن ادم اختصاصی نشده .ویژگیهای خوب در روابط امن بعدی هم قطعا یافت میشود

یه جورایی روانشناسی هم هست،در قالب رمان خیلی قطور نیس و خوندنش راحته یه جاهایی انقدر عمیق بود برای من که خودمو به جای شخصیت اصلی داستان دیدم....

کتاب خیلی خوبیه،من از همین نویسنده یه کتاب دیگه خوندم و دقیقا مثل این کتاب تو رو به سمت جلو هل میده و نمیزاره بهش فکر نکنی، هر چند که چند تا بخش اولش یکم کسل کننده اس تا اسامی رو یادت بمونه،اما جلو تر که میری دیگه نمیتونی بذاریش زمین

معجزه گر خاموش بخاطر عمقی که در مطالبش داره و خردی که به دنبال انتقالش هست سرعت مطالعه رو پایین میاره و نمیشه به سرعت ورق زد و گذر کرد گاهی مجبور میشی یه پاراگراف یا حتی یه خط رو چند بار بخونی تا مفهومش برای قلب جا بیوفته و شاید باید بارها و بارها بخونی که به خرد تبدیل بشه. ولی یاد میده که همه چی از درون به بیرون شروع میشه، یاد میده که همه چی مائیم.

تا اینجای هزار و یک شب، چیزی که بیشتر از همه جذبم کرده تنوع قصه‌ها و اتفاقاتیه که مدام آدم رو با خودشون می‌برن. قصه‌ها فقط درباره عشق و ماجرا نیستن؛ توی خیلی‌هاشون ردپای خیانت، طمع، قدرت، ترس، وفاداری و انتخاب‌های آدم‌ها رو می‌بینم. بعضی قسمت‌ها واقعاً برام جذاب و سرگرم‌کننده بودن و بعضی جاها هم حس کردم داستان کمی کش پیدا کرده، ولی در کل از این فضای قدیمی و پر از حکایت و اتفاق خوشم اومده و فعلاً دلم می‌خواد ادامه‌ش بدم.

راهنمای سوگ

شاید نشه چهار خط جمله قلمبه سلمبه از توش در آورد،اما رمانی بسیار روان و جذب کننده بود برام،جوری که وقتی به خودم می اومدم میدیدم ۵۰،۶۰ صفحه از کتاب رو خوندم.زندگی هایی پر از راز،چالش،دروغ،صداقت،حسادت،... و مرگ

پاییز پدرسالار» اثر گابریل گارسیا مارکز، یکی از کتاب‌هاییه که خوندنش سخت اما بی‌نظیره و سبک نوشتاریش (جملات طولانی و پیچ‌درپیچ) مثل یک هزارتویِ زیباست. این کتاب داستانِ یک دیکتاتور پیر و تنهاست که قدرتش، اون رو از حقیقتِ زندگی جدا کرده . «در این کتاب با دیکتاتوری روبرو می‌شویم که فاتحِ همه‌چیز بوده، جز “زمان”؛ داستانی که به ما نشان می‌دهد چطور قدرتِ مطلق، می‌تواند انسان را در قفسی از تنهاییِ ابدی و فراموشیِ بی‌پایان زندانی کند.

«داستان “انتری که لوطیش مرده بود”، روایت تکان‌دهنده‌ی رهاییِ ناخواسته‌ی یک میمون است که با مرگِ صاحبش به آزادی می‌رسد، اما در می‌یابد که ترسناک‌ترین زندان، نه قفس، بلکه عادت‌ها و وابستگی‌هایی است که سال‌ها روحش را زنجیر کرده بودند.»

به نظرم «مغازه خودکشی» ایده‌ی خیلی خلاقانه‌ای داره و فضای سیاه و شوخ‌طبعانه‌ش رو دوست داشتم. یه روایت عجیب و نمادینه که درباره‌ی امید و زندگی حرف می‌زنه. کوتاهه و راحت خونده می‌شه. تضاد بین فضای تاریک و طنزشم خیلی جذابه.

به نظرم «رویای فریدا» بیشتر از اینکه یک زندگی‌نامه‌ی معمولی باشه، تصویری از دردها، عشق و دنیای درونی فریداست. ارتباطش با نقاشی‌ها خیلی جذابه. در مجموع برای من کتابی خیلی تأثیرگذاری بود، مخصوصاً اگر به خودِ فریدا و دنیای هنرش علاقه داشته باشی.

«کالیگولا» نمایشنامه‌ای درباره‌ی انسانی‌ که در جست‌وجوی معنای زندگی، با پوچی جهان روبه‌رو می‌شود و خودش به چیزی ویرانگر تبدیل می‌شود. چیزی که به نظرم جذابه اینه که کامو جواب آماده نمی‌ده؛ بیشتر خواننده رو مجبور می‌کنه از خودش بپرسه: اگر جهان معنای ازپیش‌تعیین‌شده‌ای نداشته باشه، انسان با آزادی خودش چه می‌کنه؟

«عشق سال‌های وبا» قصه‌ی عشقیه که سال‌ها پیر می‌شه، اما تمام نمی‌شه؛ و در این مسیر، خودِ آدم‌ها هم همراهش تغییر می‌کنن به‌نظرم جذاب‌ترین بخشش اینه که کتاب ازت نمی‌خواد عشق رو فقط به شکل یک احساس ایده‌آل ببینی؛ عشق رو در طول سال‌ها، با تغییر آدم‌ها و فرسوده‌شدن زمان بررسی می‌کنه

نوش آفرین طفلک

از اون دسته کتابایی هست که خیلی یهویی و بیخود و بی جهت معروف شد و همه ازش حرف میزدن برای همین پرفروش شد مطمئنم خیلی از خواننده ها اسم نویسنده ی‌کتاب رو هم‌نمیدونند فقط از روی اسم کتاب و تبلیغات زیادی که شد خریدن که بخونن وگرنه حرف بخصوصی برای گفتن نداشت و بنظرم حیف وقت که صرفش بشه.