جملات و نقل‌قول‌های کتاب

«فلسفه ی زندگی هرچه که باشد گویی با از دست دادن عجین است که راه فراری از آن نیست و قطعن این از دست دادن ها آسان نیست،اما آن قدرهاهم غیرقابل تحمل نیست،ما از دست میدهیم.»

«آدم هایی هستند که از درون احساس لذت می‌کنند و در دنیای مجازی هم این لذت ها را با دیگران تقسیم می کنند .شاید تعداد این آدم ها کم هم نباشد اما در نهایت پشت تمام عکس ها تظاهری ظریف وجود دارد . فقط مواظب خود درونی زیبایتان باشید نگذارید تحت فشار تحریک حس مقایسه ی شما خوشبختی اش را سخت تر حس کند.»

«ما انسانیم و بیشتر از آنکه به شادی احتیاج داشته باشیم تا احساس کنیم خوشبخت هستیم به هشیاری و پذیرش احتیاج داریم،و هشیاری و پذیرش شادی بخش نیستند.»

«واقعیت این است که در درون هر کدام از ما آنقدر ایراد وجود دارد که اگر درونمان را پیدا کنیم و وقت صرف رفع مشکل های درونی مان کنیم ، دیگر وقتی پیدا نمی کنیم که نگران تصویر مان در ذهن دیگران باشیم.»

«برف تا میانه‌ی قهوه خانه پیش رفته بود نه سماوری نه تختی،نه حتی هیچ نشانه‌ای از زندگی. هیچ چیز نبود به مرده شور خانه متروکی می‌مانست که لاشخورها به اعتبار بوی دیوار ها و بوی ماندگی در آن لانه می‌کنند.»

«ارزش جایی در میان قلب شما است. شما با ارزش به دنیا آمده اید،پیدا کردن این ارزش با شما است نه آدم های دیگر.»

«عشق ورزیدن یک ضرورت است:تمرین است،ریاضت است و بهترین راه برای شناخت خودمان و دیدن نقاط ضعف درونی مان است.برای اینکه تفاوت هایشان را بپذیریم ، باید بر روی ظرفیت تحملمان کار کنیم.برای اینکه تحمل را تمرین کنیم باید قسمتی از غرور و منیتمان را کم کنیم . وقتی غرور را کم کنیم، فروتنی می آموزیم و دوست داشتن از اینجا و درست در همین نقطه شروع می‌شود‌.»

«دوست داشتن حیوان ها شروع خوبی برای آشتی کردن با تفاوت ها است.»

«امید به تغییر اتفاق ها در گذشته بیهوده ترین و غم انگیز ترین نوع امید است.»

«دنیا محل رنج کشیدن نیست.دنیا محل تجربه ی ناپایداری هایی از جنس درد و خوشی است.»

«ما توان روبه رو شدن با تمام افکار خودمان را هم نداریم چه برسد به تمام افکار دیگران.»

«احترام به رابطه هایی که تمام شده اند ، احترام به خود و انتخاب هایمان است‌.»

«ما بیشتر از این که نیاز داشته باشیم بعد از تمام شدن رابطه هایمان حرف بزنیم،به سکوت نیاز داریم و شاید بیشتر از این که نیاز داشته باشیم آدم هایی را بیابیم که در مقابل ما بنشینند و به داستان های ما در مورد کوچک و حقیر بودن آن آدم گوش کنند،نیاز به آدم هایی داریم که کنار ما بنشینند و ما را در آغوش بگیرند و در سکوت نگاهمان کنند.»

«آدمی درد را از یاد می برد؛اما خطر نزول درد را هرگز…»

«می خواست تا نشانه ی لعنت کند مرا کرد آنچه خواست , آدم خاکی بهانه بود!»

«ابلیس اشک هایش را با خشم پاک کرد و با غروری مجروح گفت : بس است! برای تو و آدمیان که بد نشد! وجود من است که شما را پله پله در نردبان تعالی بالا می برد! مخالفت با من موافقت بالا بردگی شما تا خداست.»

«گاهی درد را نمی‌شود از زندگی حذف کرد؛ باید بپذیریم که درد هم بخشی از ماست. هرچقدر بیشتر از آن فرار کنیم، بیشتر رنج می‌کشیم؛ شاید آرامش از جایی شروع شود که دیگر با درد نجنگیم.»

«خدا را شکر کنید که هیچ‌وقت مجبور نشدید در پناهگاهی به سر ببرید که هشتادوچهار نفر آدم در آن صبحانه و ناهار و شام نخود خورده‌اند.»

«مسئله این است که دلم نمی‌خواهد شاهد پایانی ناخوشایند باشم. و نمی‌دانم آیا به پایانی خوش باور دارم.»

«همهٔ ساحران عجیب‌وغریب‌اند، اما ساحران پرفیل از همه‌شان عجیب‌تر بودند.»

«امیدوارم بدانی که در پس لحظات دشوار، در گذر روزها... دیده می‌شوی، ارزشمندی، حمایت می‌شوی و دوست‌داشتنی هستی.»

«برایت حضور شخص دیگری را آرزو می‌کنم که کنارت قدم بردارد و به هر شکلی بارت را سبک کند. شخصی با روحی مهربان که به حقیقت چشمانت نگاه کند و جویای حالت باشد، نه فقط امروز، بلکه هفته‌ها و سال‌ها، تا بیست سال دیگر. دستان مهربانی که قلبت را با دقت و ظرافت نگه دارند. گوش‌هایی که با صبوری و بدون قضاوت به حقایق جاری‌شده از زبانت گوش دهند.»

«حتی تاریکی هم باید گذرا باشه. روز جدیدی فرامی‌رسه و وقتی خورشید می‌تابه، زیباتر و درخشان‌تر می‌تابه.»

«عشقی را باور داشته باشید که شما را نجات نمی‌دهد، اما همچنان جان‌پناه و خانهٔ شماست»

«سوگ به مهربانی نیاز دارد؛ خودمهربانی، به تمام دلایلی که مجبور به زندگی هستید.»

«وقتی ما خود غمگینیم نسبت به غم دیگران حساس‌تریم...»

«من آرامم. ناراحت نباش. چیزی نیست. این ها فقط اشک است، خشک می‌شوند.»

«من اشتباهات و شکست‌هاش رو می‌بخشیدم، چون خودم به‌اندازه‌ی کافی خطاکار بوده‌م.»

«یه وقتی من اراده‌ی قوی‌یی داشتم؛ وقتی که می‌تونستم قبل از صبحونه ده کیلومتر بدوم و هفته‌ها رو با هزار‌و‌سیصد کالری در روز سر کنم. این یکی از چیزایی بود که تام رو عاشقِ من کرد. اون می‌گفت: «کله‌شقِ من، قویِ من.» یادمه وقتی همه‌چی به‌هم ریخته بود، با‌هم یه بحثی داشتیم، اون با من بد‌اخلاق شده بود. ازم پرسید: «ریچل چی‌کار کردی با خودت؟ از کِی تا حالا تو این‌همه ضعیف بودی؟» من نمی‌دونستم. نمی‌دونستم کجا تحلیل رفته‌م، یادم نمی‌اومد. فکر ‌کنم در طول زمان تکه‌تکه از بین رفتم، ذره‌به‌ذره، با زندگی...»

«آفتاب تابان، آسمون بی‌ابر. هیچ‌کس کاری نمی‌کنه. کاری برا انجام نیست. زندگی این‌جوریاس؛ این‌طوری من تو لحظه زندگی می‌کنم. تابستونا که روزا خیلی بلنده اوضاع سخت‌تر می‌شه؛ چون تاریکیِ شب کوتاهه.»

«وقتی آدم طرف حسابش مرگه، از پسِ هر کاری برمی‌آد.»

«این‌که می‌دانم کسی هست که از مشکلاتم مطلع است، به من دلگرمی می‌دهد.»

««اگر دوستش داری، تا آخر کنارش بمان.»»

«محمد! از همه این حرف‌ها که بگذریم چیزی را قطعا باید که به خاطر بسپری: هدفِ دانش، دانش نیست، حضور است و اقدام. پیوستن به خلق و خدمت به مخلوق، نه بریدن از جهان ملموس و محسوس و فرو رفتن در خویش. سودمندی‌های حصور را فرو نهادن جرم است محمد.»

«هیچ وقت فراموش نکن که در آرامش و سکوت نیرو وجود دارد. آرامش سکوی پرتابی برای ارتباط با منبع هوش هستی است.»

«زندگی بی تفاوت ترین جریانیست که در حال تجربه اش هستیم ، بی تفاو ت از حال ما و موقعیت ما پیش میرود ، زندگی تمام آن چیزي ست که نمرده است ، زندگی در مقابل مرگ و نیستی قرار می گیرد و اشاره به هستی ممتد دارد که همچنان زندگی را تجربه می کند ، زندگی جریانیست که همراه با ما زاده می شود و روزي که می میریم ، ما را ترك خواهد کرد ، این جریان از همان ابتدا باعث رشد ما میشود.»

«یک فیلسوف هرگز کاملاً به جهان عادت نمی‌کند. برای او جهان همچنان کمی نامعقول، حیرت‌انگیز و حتی رازآلود باقی می‌ماند.»

«کدی بوی درخت ها را می‌داد. توی آن سه کنج تاریک بود، اما پنجره را می‌دیدم. آنجا چمبک زدم و دمپایی را محکم گرفتم. دمپایی را نمی‌دیدم، اما دست‌هایم آن‌را می‌دید، و می‌شنیدم که دارد شب می‌شود، و دستهایم دمپایی را می‌دید اما خودم نمی‌دیدم، اما دست‌هایم دمپایی را می‌دید، و آنجا چمبک زدم و شنیدم که دارد شب می‌شود.»

«ای کاش فقط به جهنم رفتن بود، کاش همه‌اش همین می‌بود. و تمام. کاش تمام چیزها تمام می‌شد و هیچکس هم آنجا نه جز او و من. چه می‌شد اگر کاری چنان وحشتناک مرتکب شده بودیم که همه از جهنم می‌گریختند جز ما.»

«پدرمان می‌گفت: ساعت‌ها زمان را می‌کشند. می‌گفت: زمان تا وقتی چرخ‌های کوچک تق تق پیش می‌برندش مُرده است، زمان تنها وقتی زنده می‌شود که ساعت بازایستد،»

«پدرمان می‌گفت که انسان مساوی است با حاصل جمع بدبختی‌هایش، پدرمان می‌گفت: ممکن است گمان بری ک روزی عاقبت بدبختی خسته می‌شود، اما آن وقت خودِ زمان مایه‌ی بدبختی‌ات خواهد شد.»

«وعده ی چیزی را به یک زن نمی‌دهم و نمی‌گذارم بفهمد که می‌خواهم چی بهش بدهم. برای اینکه از پسشان بربیایی، تنها راه همین است. همیشه توی حدس نگهشان‌دار، اگر دیگر نمی‌دانی چطور غافلگیرشان کنی، با مشت بزن توی چانه‌شان. ( این قسمت برام نفرت انگیز بود، اگ میخوایید زنی‌رو از دست بدین انجام بدید)»

«باورکردن این فکر سخت است که عشق یا اندوه سند قرضه‌ای است که بدون نقشه خریداری می‌شوند تا جایشان را به هر موضوع دیگری بدهند که خدایان در همان زمان به تصادف به حرکت در آورده‌اند.»

«تنها یک چیز هست که آن روی سگم را بالا می‌آورد، آن هم آدم ریاکار است. آدمی که خیال می‌کند هرچی را که ازش سردر نمی‌آورد حتما حقه بازی است و در اولین فرصتی که گیرش بیاید اخلاقا وظیفه خودش می‌داند چیزی را که گفتنش به او مربوط نیست ب شخص ثالث بگوید.»

«"به نظر من پول ارزشی ندارد. ارزشش به چه‌جور خرج کردنش است. مال هیچ‌کس نیست، پس این چه کاری است که آدم‌ بخواهد آن را جمع کند. پول فقط مال کسی است که بتواند بگیرد و نگهش‌دارد." ( این منم وقتی میگن چرا الکی پولاتو خرج می‌کنی😂)»

«از خودم می‌پرسیدم که ببینی ساعت چند است. پدر می‌گفت: تأمل بی‌وقفه درباره ی وضعیت عقربه های خودکار روی صفحه‌ای ساختگی که نشانه‌ی عمل ذهنی است. پدر می‌گفت: مدفوعی است مانند عرقِ تن.»

«آدمها خیلی وقت ها قول های می‌دهند تا وجدان خودشان را راضی کنند.»

«پدرمان میگفت: آنچه همیشه مایه‌ی تاسف آدم می‌شود،کسب عادت های بیهوده است»

«اعتماد به نفس موهبتی الهی نیست، اعتماد به نفس مهارتی کسب‌کردنی است.»

««تنها بودم، اما در میان کتاب‌ها، تنهایی‌ام پرهیاهو بود.»»

««بین زندگی‌ای که داری و زندگی‌ای که آرزو داری، همیشه یک انتخاب وجود دارد.»»

«درک، پیچک، روی دوش شاخه ها یک راز بود»

«سی سال خدای را می‌طلبیدم. چون بنگریستم او طالب بود و من مطلوب.»

«فراق آدمی را پخته می‌کند و پاک و پیراسته از عیب._شمس»

«در میان باش و تنها باش. _شمس_»

«وقتی توانایی روان شناختی ما برای تشخیص خودی از غیرخودی ضعیف باشد، این اختلال به فیزیولوژی ما نیز تعمیم خواهد یافت.»

«اندکی مالکیت روح و‌ روان چیزی فوق العاده است، نقد و نکوهش میتواند منتظر نوبت خود بماند…»