جملات و نقل‌قول‌های کتاب

«از دور ریختن عقایدی که به من تلقین شده بود آرامش مخصوصی در خودم حس می‌کردم...»

«من با خودم فکر کردم «اگر راست است که هر کسی یک ستاره روی آسمان دارد، ستاره‌ی من باید دور، تاریک و بی‌معنی باشد! شاید اصلاً من ستاره نداشته‌ام!»»

«دانستن زياد واقعا بيمارى است، يك مرض حقيقى و تمام عيار. براى گذران زندگی، فقط اندكى دانش بشرى كفايت مى كند؛ يعنى نصف يا حدوداً يك چهارم آگاهی يك انسان مترقى.»

«اگر نظرم را درباره ی زندگی کردن یا به دنیا آمدن بخواهی،باید بگویم که مطمئنا به دنیا آمدن و زندگی کردن بهتر از هیچ وقت به دنیا نیامدن است.»

«اگر از اولین موجودی که به او " آدم " میگویند،پرسیده بودند : میخواهی به دنیا بیایی یا نه؟ من مطمئنم که میگفت: نه! ولی هیچ کس از او نپرسیده و او به دنیا آمده،زندگی کرده و بعد از اینکه آدم های دیگری را که باز هیچ کس از آنها نپرسیده آیا میخواهید زندگی کنید یا نه را به دنیا آورده،مرده است.»

«بدون خیلی از نداشته ها می‌توانیم زنده بمانیم و زندگی کنیم . تاریخ پر است از آدم هایی که هیچ نداشته اند اما تصمیم گرفته اند ادامه دهند.»

«زندگی پر از ناکامی هایی است که موقت هستند و در مقابل، همین زندگی پر از فرصت هایی است که هدف های دیگری را سر راه ما قرار می دهد که آنها هم موقت هستند»

«اینجاست که از دست دادن ها شبیه راه هایی نجات دهنده در زندگی مان ظاهر می شوند.ما می‌توانیم یابه این راه ها اعتماد کنیم و آنچه را که مدت ها قبل از دست داده ایم رها کنیم و به استقبال تجربه های جدیدتر برویم و یا همچنان به از دست داده هایمان بچسبیم و هر روز بیشتر احساس درماندگی کنیم.»

«در هر به دست اوردنی ، نوعی از دست دادن وجود دارد»

«کسی که درباره‌ی مالیات و نرخ بهره سخنرانی می‌کنه نمی‌تونه درگیر سیاست کشورش نشه. سیاست بهت کمک می‌کنه دنیا رو بهتر بشناسی، اون قدر که دیگه نمی‌فهمیش بعد پرتت می‌کنه تو بازداشتگاه. سیاست و دین، هردو.»

«خاک را روی پرنده میریزم و قبل از اینکه بلند شوم و بایستم،خاک روی آن را صاف صاف میکنم .«امیدوارم وقتی زمانمون به سر رسید ، یک نفر باشد که همینطوری باهامون با مهربونی رفتار کنه»»

««زندگی کردن نادرترین اتفاق در دنیاست. بیشتر آدم ها وجود دارند. همین و بس»»

««تنهایی آدم را به رؤیاپردازی می‌کشاند.»»

«هنوز هیچکس مان در اینجا نمرده. آدم تا وقتی یک مرده زیر خاک نداشته باشد متعلق به جایی نیست.»

«اورسولا آه کشید: "چه انتظاری داشتی؟ خب، زمان میگذرد. " آئورلیانو پذیرفت: "همینطور است،ولی نه به این تندی."»

«حقیقت این است که ما برای رسیدن به خود کنترلی غیر از اراده به چیزهای بیشتری نیاز داریم، احساسات ما در تصمیم گیری و اعمال ما دخیل هستند ولی همیشه این را متوجه نمی‌شویم.»

«قطعا دشمن شما رازهایی داردکه آنها را مخفی میکند و افکار خود را آشکار نمیکند ولی این افکار از. راه هایی به بیرون می تراوند که کاری از دستش برنمی آید در آن قسمت است که یک شیار نقطه ضعف روی سر قلب و دل و جرات او وجود دارد بعد از اینکه شیار را پیدا کردید پیچ خود را درون آن بگذارید و هرطوری که میخواهید آن را بچرخانید»

«عشق . همان نیروی لایزال که بنده و کدخدای نمی شناسد . ارزشی شایانِ آدمی و خود ویژه او . از گریبان فقر هم عشق سر می کشد .»

«اتفاقا مایَم چیزایی داریم که خیلیا ندارن.》》بجای اینکه بپرسم 《《مثلا چی چیزا؟》》گفتم:《《اتفاقا بعضی وقتا پشت وانت خیلی بیشتر از توی پاترول و پیکان خوش مِگذره.》》»»

«حسن حتی نمیتوانست کتاب الفبا را بخواند، اما همیشه افکار مرا میخواند. این موضوع کمی لج آدم را در می آورد،اما یک جور آرامش هم می بخشید که کسی در کنارت باشد و همیشه بداند چه میخواهی.»

«از باغ بپرسید چه امد به سر گل»

«ویرانه شده قریه اباد دل من خشکیده دگر جنگش شمشاد دل من»

«همه‌ی ماها وقتی زیر یوغ شکنجه‌ی زندگی افتادیم، مجبور هستیم دست و پا بزنیم، فریاد کنیم و همین، وسیله‌ی بروز احساسات ماست. همین لخته‌های خونی‌ست که از جگر ما ریخته می‌شود، همین پاره‌هایی از روح ماست که به این شکل تجلی می‌کند. موضوع این است که دردها و شادمانی‌های خودمان را به هر راهی که هست بیان کنیم اما درد کشیده، بهتر پی به درد دیگران می‌برد.»

«هیچ چیز مثل موفقیت رو به شکست نمی رود.»

«ناخوداگاه عمیق ترین بخش و منطقه تاریک شعور ماست،»

«وقتی اندوهگین هستیم، به نظر می‌رسد این غم همیشگی باشد. به نظر می‌رسد پایان شب به صبح وصل نمی‌شود. به نظر می‌رسد کسی شبیه ما این غم را تجربه نمی‌کند. اما یکی از واقعیت های زندگی این است که هیچ چیز باقی نمی‌ماند. هیچ چیز ابدی نیست، نه لبخندهای از ته دل و نه غم‌های نفس‌گیر.»

«آنچه که کودکان نیاز دارند این است که شما واقعی و قابل اعتماد باشید نه بی نقص.»

«همه انسان ها برابرند، اما بعضی ها برابرترند»

«چیزی که آزارم میداد این بود که هیچکس مثل من نبود من نیز مانند هیچکس نبودم، با خودم فکر میکردم؛ من یکی ام و آن ها همه ...»

«جای خالیِ آدم‌ها، گاهی از خودِ آدم‌ها سنگین‌تر است»

«آدم وقتی چیزی برای از دست دادن ندارد، به سختیِ عجیبی قوی می‌شود.»

«احساسم به من كفت حق دارد. اما با يك نيشخند نحس، من دارم مى شوم حقير ترين بنده او. مى توانست مرا مسخره كند و من با اينكه آزرده مى شدم باز به اين زودى ها از او دل نمى كندم. با من دهسال هم اين كار رامى كرداين تأثيرى را نداشت كه يك لحظه با مادرم كرد.)) سكوت كرد. هيج وقت اين همه شعله واين همه هم تاريكى در حشم هاى آبى دكتر جان نديده بودم. (ویلت)»

«فقر فقط سفره را خالی نمی‌کند؛ آدم را هم کم‌کم از درون خالی می‌کند.»

«در خاطرات هر کس چیزهایی هست که برای همگان بر ملا نمی‌کند مگر شاید برای دوستان. برخی دیگر را حتی برای دوستان هم بر ملا نمی‌کند و فقط برای خودش حفظ می‌کند، آن هم در خفا. در نهایت دسته‌ی دیگری هم هست که حتی برای خودش هم می‌ترسد بر ملا کند»

«مرگ و جاودانگی یاران جدایی ناپذیرند و شخصی که صورتش در ذهن ما با صورتهای مردگان در می آمیزد با آنکه هنوز زنده است ولی دیگر جاویدان شده است.»

«از شاعری و سخن وری،ما را بس... وز ذاکری و نغمه گری،ما را بس... در نور « دو آفتاب» و با مهر « دو ماه »... این نعمت ذره پروری، ما را بس...»

«صریر اندر دل مو کرده غوغا درون سینه شیون کرده برپا کشنده تا فلک فریاد جنت به عشق حق چنین گردیده رسوا»

«مرگ دیگر مایه اندوه و ناراحتی نبود بلکه حالا به راه فراری تبدیل شده بود که زنده ها حسرت داشتنش را میخوردند»

«| صدای فریاد با صدای جیغ لوکوموتیو درهم آمیخت. قطار سیاه‌پوست‌های به‌خواب‌رفته را در تختخواب‌های کک‌زده‌شان لرزاند. استخوان‌های فرسوده و عضلات دردناک و ریه‌های مسلول و جنین‌های مضطرب دختران نکاح نبسته را لرزاند. گچ سقف‌ها و ملاط بین آجرهای دیوار ساختمان‌ها را لرزاند. موش‌های بین دیوارها و سوسک‌هایی را که روی سینک آشپزخانه‌ها و پس‌ماندۀ غذاها می‌خزیدند لرزاند؛ مگس‌هایی را که مثل زنبورها گله‌به‌گله پشت چارچوب پنجره‌ها به خواب زمستانی فرو رفته بودند لرزاند. ساس‌های چاق و پرخون را که روی پوست س»

«کسی که کنار جنگل خانه میسازد به ناچار شبی یا روزی با درنده ای روبرو خواهد شد»

«و به یاد آرید هنگامی را که استغاثه و زاری به پروردگار خود میکردید پس دعای شما را اجابت کرد و وعده داد که من سپاهی منظم از هزار فرشته به مدد شما میفرستم. قرآن،سوره انفال، آیه ۹»

«اگر انسان بخواهد در هر لحظه فکر خطر را بکند نباید در زندگی یک قدم بردارد و آن کسی که خواهان گنج است، باید آن‌قدر جرأت داشته باشد تا با ماری که روی گنج خوابیده مبارزه کند و او را به قتل برساند. اگر یک نفر از جا برخیزد و علیه عادل‌شاه، عَلَم طغیان برافرازد تمام مردم ایران زیر بیرق او جمع خواهند شد.»

«شاید بزرگ ترین نعمت الهی به انسان نعمت فراموشی باشد.»

««میبخشمت، اما نه از ته دل؛ چون از ته دل «بخشیدن، یعنی فراموش کردن، و من هرگز فراموش نمیکنم.»»

«من جهان مردگان را دیده ام.چیزها دیده ام که هیچ کس توان شنیدنش را ندارد.»

«همان طور که لباس زیبا نشان آدمیت نیست، با داشتن عصای سلطنت هم نمی شود پادشاه شد.»

«بین شخص کوری که خوابیده و شخص کور دیگری که بی جهت چشم می‌گشاید تفاوت زیاد نیست.»

«در کشور کورها، یک چشم پادشاه است.»

«مردم عادت میکنند…»

«شاید همین دردی که امروز تحمل می‌کنی، راه نجات تو باشد. برای اینکه هنرمند بشوی، باید حتما انسان باشی.»

«دل می‌رود ز دستم، صاحبدلان خدا را دردا که راز پنهان، خواهد شد آشکارا»

«نمی‌دانم. از قاجار هیچ نمی‌دانم. از رضاخان هیچ نمی‌دانم. از دنیا غافل بودم سودابه‌جان. چون عاشق بودم. هرکه خواهد گو بیا و هرکه خواهد گو برو. جهان می‌خواهد زیرورو شود. می‌خواهد نشود. چه اهمیتی دارد؟ فقط او بماند. مگرنه؟»

««این‌قدر مظلوم نباش. این‌قدر با آدم نانجیب نجابت نکن محبوبه. از چشمان این زن شرارت می‌بارد. نجابت زیادی هم کثافت است‌ها!... از من گفتن بود.»»

«ولی فقط دلم نبود که او را می‌خواست. قطره قطره خونم بود. بند بند وجودم بود. تک تک سلول‌هایم بودند و تنها مخالف در سراسر بدنم، مغز بیچاره‌ام بود»

«گفت: «من این همه یادگاری به تو داده‌ام. زلفم را... خون تنم را... تو به من چه یادگاری می‌دهی؟» گفتم: «اوّل که من به تو یادگاری دادم؟» تعجّب کرد: «چه یادگاری؟» «دلم را.»»

«سرشت انسان، جابر و مستبد است، و دوست می‌دارد که برنجاند؛ و شما اين يکی را بيش از اندازه دوست می‌داريد.»

«آدمیزاد چیست؟ یک امید کوچک، یک واقعهٔ خوش چه زود می‌تواند از نو دست و دلش را به‌زندگی بخواند؟ اما وقتی همه‌اش تودهنی و نومیدی است، آدم احساس می‌کند که مثل تفاله شده، لاشه‌ای، مرداری است که در لجن افتاده.»

«زن، کمی فکر کن. وقتی خیلی نرم شدی همه ترا خم می‌کنند.»