کوری

داستان با شهری شروع می‌شود که آدم‌هایش یه صورت مسری دچار نوعی نابینایی عجیب می‌شوند که همه چیز سفید مطلق است نه تاریکی نه سایه نه حتی ذره ای نور سفیدی مطلق؛ اما نکته‌ی تکان‌دهنده اینجاست که وقتی چشم‌ها از کار می‌افتند، چیزهای دیگری آشکار می‌شوند: ترس، خودخواهی، خشونت، عشق، همدلی و میل انسان به بقا. با یک همه‌گیریِ عجیبِ نابینایی، بزماری عجیب جامعه را از نظم معمولش جدا می‌کند تا نشان دهد وقتی ظاهر تمدن کنار می‌رود، انسان‌ها چه‌قدر می‌توانند بی‌رحم یا برعکس، همدل و مسئول باشند. حال و هوای کتاب، تلخ، سنگین و خشن است اما در کنار این تلخی ها، به همدلی، امید و انسانیت هم اشاره می‌شود. چیزی که در ذهنم ماند این بود که ترس و سختی می‌تواند چهره واقعی و خشن آدم ها را آشکار کند، و در این شرایط فقط همدلی می‌تواند ما را نجات دهد. حضور همسر دکتر که به طور عجیبی کور نشده و بیناست قوت قلبی بود برای دکتر و راهنمایی شد برای همراهانشان تا در کنار هم بتوانند برای نجات راهی پیدا کنند . شخصیتش و خیلی دوست داشتم احساس میکردم خودمم برای اطرافیانم کتاب با اتفاقی غیر واقعی و شهری فرضی مشکلات واقعی دنیا را بیان می کند که این بسیار جالب است .سبک متفاوتی داره به مرور متوجه شخصیت ها میشین چون اسم ندارن درواقع خواسته نماینده همه انسان ها باشند .