جملات و نقل‌قول‌های کتاب

«بودن با نبودن، حرف در همین است آیا بزرگواری آدمی بیشتر در آن است که زخم فلاخن و تیر بختِ ستم پیشه را تاب آورد، یا آن که در برابر دریایی فتنه و آشوب سلاح برگیرد و با ایستادگی خویش بدان همه پایان دهد؟ مردن خفتن؛ نه بیش؛ و پنداری که ما با خواب به دردهای قلب و هزاران آسیب طبیعی که نصیب تن آدمی است پایان میدهیم؛ چنین فرجامی سخت خواستنی است. مردن خفتن؛ خفتن شاید هم خواب دیدن؛ آه دشواری کار همین جاست.»

«چه شاهکاری است آدمی تا چه حد در خردمندی بزرگوار و در استعداد چه نامحدود است در هیأت و رفتار چالاک و دلپسند در عمل همپایه فرشتگان و در فهم و ادراک پنداری خداست زیبایی جهان است و گل سرسبد جانداران و با این همه این جوهر خاک در چشم من هیچ است. برای من مرد گیرایی ندارد؛ نه همچنان که زن نیز ندارد.»

«آنچه می اندیشی بر زبان میاور و به اندیشه های نسنجیده جامه عمل مپوشان خوش برخورد باش اما به هیچ رو مبتذل نباش؛ دوستان خود را پس از آزمودن با پنجه فولادین در جان خود جای ده، ولی دست های خود را برای پذیرایی هر خام سر از تخم درآورده ای فرسوده مکن از ستیزه بپرهیز اما اگر بدان کشانده شدی چنان بکوش که از تو پروا کنند گوش خود را به شنیدن گفته هر کس بگمار ولی با کمتر کس همداستانی کن با هر کسی رأی بزن اما قضاوت خود را فاش مگردان به مقتضای آنچه در کیسه داری رخت های گرانبها بپوش اما دور از بلهوسی باش.»

«ای گم شده در خود ندانی،بدنت مزار تو شده، چون نفست را نشناخته ای نفست گورکن تو شده.»

«قاعده دوم:پیمودن راه حق کار دل است،نه کار عقل.راهنمایت همیشه دلت باشد،نه سری که بالای شانه هایت است.از کسانی باش که به نفس خود آگاهند،نه از کسانی که نفس خود را نادیده می گیرند.»

«دل هایی که سازمان گرفته اند دیگر بازیچه حادثه ها نمی‌شوند و بحران نمیبینند»

«《《پسر خاله جان،زیاد خودت چی نکن.خا‌...مردا که تنها و بیکار مشن،اولش مریض مِشن بعدش زمین گیر مِشن؛ولی خا خوبیش اینه که زیاد سختی نمکشن چون زود ممیرن.》》»

«ما پیش از آنکه تشنه شده باشیم نوشیده ایم و پیش از آنکه به اشتها آمده باشیم و با سوال ها گلاویز شده باشیم ، خود را تلنبار کرده ایم و پیش از آنکه به معناها دست یافته باشیم ، به کلمه ها رسیده ایم ... و این است که باد کرده ایم و با آنکه زیاد داریم مریض و بی رمق هستیم و به امتلای ذهنی و پر خوری فکری دچار شده ایم....»

««اون پایین چه‌کار می‌کردی؟» «من آواز می‌خواندم. من خواننده بودم.» «چی می‌خوندی؟» «آوازهای اندوه. ما اون پایین داشتیم از غصه دق می‌کردیم. ما فکر می‌کردیم تا ابد اون‌جا گیر کرده‌یم.» «اندوهِ چی؟» «اندوهِ دوری. ما تنها بودیم. از تنهایی می‌ترسیدیم. از تنهایی و ترس گریه‌مون می‌گرفت. جیغ می‌کشیدیم. ضجه می‌زدیم. بعد ناله رو با موسیقی مخلوط کردیم، شد آواز.»»

«ما مسئول تصورات ذهنی دیگران در مورد خودمان نیستیم.»

«این قدرت و قابلیت به شما داده شده که خود بتوانید انتخاب کننده و تصمیم گیرنده باشید، پس انتخاب کنید که زندگی کنید و عاشق باشید! انتخاب کنید که در سلامت کامل و غرق در شادی و آرامش باشید.»

«هر فکری که در ذهنتان میپرورانید یک علت و هر اتفاق و شرایطی که به وجود می آید یک معلول است؛ معلول افکاری که در ذهنتان کاشته اید.»

«مسئله مهم این است؛ هرچه را بخواهید می توانید در درونتان بیایید»

«می‌دانی، تمام این مزخرفاتی که می‌شنوی. خود تلفن که خب، تلفن است، ولی چیزهایی که ازش بیرون می‌آیند یک مقوله‌ی دیگرند.»

«انسان ها همواره نیازمند کمک همنوعان خویش اند. با این حال، نباید تصور کنیم چنین کمک هایی صرفا از سر خیرخواهی صورت می‌گیرد. اگر بتوانیم روی خویشتن دوستی آنها تمرکز کنیم احتمال موفقیتمان بیشتر خواهد بود.. از سر خیرخواهی نیست که قصاب، نوشابه ساز یا نانوا مایحتاج ما را تأمین می‌کنند، بلکه پای منافع شخصی در میان است. ما زندگی خود را نه به انسانیت آن ها بلکه به خوددوستی‌شان مدیونیم.»

«زیبایی اش آدم را مبهوت می‌کرد ولی آخر زیبایی که همه چیز نبود، زیبایی این تاوان را داشت -بی‌درنگ ظاهر می‌شد، تمام و کمال. زندگی را از حرکت بازمی‌داشت- آن را منجمد می‌کرد.»

«میربکوتن شاعر با صدایی سوزناک و بلند خواند:( مرده‌اند، مردانی که ندانستند چرا زنده‌اند!)»

«مگس های بی‌جان آخر فصل را توی هوا می‌گرفت و می‌برد بیرون، ولشان می‌کرد. گفتم: چرا نمی‌کشیشان، این همه به خودت زحمت می‌دهی؟ " خوشیمان را به رنج دیگران نمی‌خریم."»

«اگر هیچ کس معنی زندگی را پیدا نکرده، هیچ کس هم ثابت نکرده که زندگی معنایی ندارد. آنچه احتمالا بی‌معنی است این سوال است که آیا زندگی معنی دارد.»

«در مدتی که همدیگر را دوست داشتیم می‌توانستیم بی‌گفتگو منظور هم را بفهمیم. اما انسان که همیشه عاشق نیست. در لحظات معینی می‌توانستم کلماتی پیدا کنم و بگویم که مانع رفتن او شوم. اما نتوانستم..»

«عبدالحمید پرسید: ـ اسم پدرت چیست؟ رسول گفت: ـ علی. عبدالحمید سری تکان داد و گفت: ـ باز هم علی. همه‌جا علی. انگار میانِ شما شیعه‌ها همیشهٔ پایِ یک علی وسط است. اسم پدربزرگت چیست؟ رسول لبخندی زد و گفت: ـ اسم او هم علی‌ست.»

«من فکر می‌کنم تو هنوز نفهمیده‌ای با من چه کار کرده‌ای. مثل این است که دست بکنی ته حلقم و آنقدر بکشی، بکشی، بکشی تا قلبم از جا دربیاید. یعنی متوجه نیستی؟»

«ولی بذار یه چیزی رو بهت بگم که خودم هم تا همین الان نمی‌دونستم. من نگاه کردن به تورو دوست دارم ولی حالا متوجه میشم که خوشگلی تو مانعیه در برابر دیدن یا شناختنت.»

«اکنون حسابی تنها هستم . پاییز دارد نزدیک می‌شود و برگها رو به زردی گذاشته اند . من در این شهر افسرده و کوچک به سر میبرم و به جای اینکه به چیز هایی بیندیشم که باید انجام بدهم در زیر نفوذ و تاثیر احساساتی که به زحمت محو و فراموش شده اند به سر می‌برم»

«خوشبختی حالت آرامشی است که گاهی در بین احساس‌هایمان بالا می‌آید و ما را دلگرم می‌کند و انگار در گوشمان زمزمه می‌کند: احساس‌ها را بپذیر، من جایی در میان این احساس‌ها دوباره به تو برمی‌گردم، نگران نباش.🌱»

«شناختِ درون هیچ‌گاه ساده نبوده و نیست، چون مجبوریم بخش‌هایی از خودمان را ببینیم که احتمال زیاد دوستشان نداریم و برای ندیدنش، آن ویژگی را به‌صورت افراطی در دیگران می‌بینیم و واکنش نشان می‌دهیم.»

«محمد گفت: «بعد از ازدواج، علاقه کم‌کم خودش پیدا مِشه.» مامان در تأیید حرف محمد گفت: «ها خداییش منم اولِ ازدواج زیاد از علی خوشم نمی‌آمد، ولی بچه‌هام که یکی‌یکی به دنیا آمدن، دیگه ازش بدم نیامد.» آقاجان که جا خورده بود، به مامان نگاه کرد و گفت: «مخوای سه چهار تا دیگه‌یَم بیاریم که دیگه کاملاً عاشقش بشی، ها؟»»

«آقاجان گفت: «ببین پسر جان، درسته که مجردی خوبی‌هایی داره که متأهلی نداره، ولی متأهلی هم عیب‌هایی داره که مجردی نداره.»»

«"چون در آنجا اصلاً نباید می‌خندیدیم، همه چیز بیشتر خنده‌دار شد..." ( روایتِ همیشگیِ من🤦🏼‍♀️😂 )»

«سه تا سوال هست که هر زنی قبل از اینکه عاشق یه مرد بشه،باید بهشون جواب مثبت بده.اگه جواب یکی از این سوال ها منفی باشه، اون زندگی هیچوقت برای اون زن زندگی نمیشه...»

«یه دختر به مادری نیاز داره تا بهش این آزادی رو بده که احساس ها و نظرهاش رو بیان کنه.»

«درک کن که ممکن است دخترت سلیقه ای بهتر از تو داشته باشد😉😊»

«یا وصال یار زین سعی ام رسد یا ز راهی خارج از سعی جَسد من نگویم زین طریق آید مراد می تپم تا از کجا خواهد گشاد.»

«عشق ار چه بلای روزگارست خوش است! وین باده اگر چه پرخمار است خوش است! ورزیدن عشق اگر چه کاری صعب است چون با تو نگاری سروکار است خوش است!»

«شناخت دیگری دانش است، شناخت خود نور(معرفت) است.»

«آری، انسان بزرگ در عمق ساکن است و نه در پایاب؛ در میوه ساکن است و نه در شکوفه. پس ((آن)) را رها کن و ((این)) را پذیر.»

«مُرده بودم ز تو شدم زنده تو شهنشاهی و من بنده من مثال تنم تو همچون جان تو مثال دلی و من چو زبان.»

«این بجای خود، اما عباس را یک چیزی نا ارام میکرد: این رفتن ها، آمدن ها! بو می کشید که چیزی باید برهم خورده باشد، که چیزهایی باید جابجا شده باشند. اما چی و چه چیزهایی؟ او نمی توانست بشناسدشان. در عین حال نمی توانست با چشم های بسته از کنار آسیاب کور شوراب بگذرد. نمی توانست چشم هایش را به پایان روزگار شهمیر آسیابان ببندد.»

«همانا هستی را با حالتی شوم و تاریک میان حجابی می دیدم . ای روح! زندگی همانا ظلمتی است که با طلوع آفتاب به پایان می رسد.»

«بالاخره زندگی قمار است، ماجراست، انسان یا می‌برد یا می‌بازد. زندگی مثل معرکه‌ایست که پایان ندارد وقتی که صدای یک نفر کم‌کم ضعیف و خاموش شد، صدای دیگری جوان‌تر و قوی‌تر رشته‌ی داستان را در دست می‌گیرد و ادامه می‌دهد.»

««آدم باید یک نفر را داشته باشد که وقتی از همه‌جا بریده، بتواند به او پناه ببرد.»»

«حس ترس در او وجود داشت؛ این حس، یادگار اجدادی بسیار دوردستی بود که از ورای قرون و اعصار آمده بود و ارثی بود که مستقیما از پدر و مادرش به وی رسیده بود؛ آنها نیز به نوبه خود پشت به پشت، از گرگانی گرفته بودند که پیش از ایشان از جهان رفته بودند. ترس! آری ترس، قانون مسلم و استثناناپذیر بیابان بود که هیچ حیوانی نمی توانست از آن معاف شود.»

««هیچ جذابیتی برابر با نرمیِ دل نیست.»»

«آدمی برای زندگی کردن به دنیا آمده است، نه برای آماده شدن برای زندگی.»»

«از دست دادن جزيى از جريان زندگی است.🥲»

«باک محبت و علاقه خود را به نحوی بیان میکرد که شبیه آزردن بود. اغلب دست تورنتن را در دهان می گرفت و چنان می فشرد که تا مدتی جای دندانش روی پوست و گوشت دست باقی می ماند. همانطور که باک ناسزاهای تورنتن را به صورت کلمات محبت آمیز می شنید، تورنتن نیز گاز ظاهری او را همچون نوازش تلقی میکرد.»

«قاعده اول:کلماتی که برای توصیف پروردگار به کار می بریم، همچون آینه‌ای است که خود را در آن می بینیم.هنگامی که نام خدا را می شنوی ابتدا اگر موجودی ترسناک‌و شرم‌آور به ذهنت بیاید،به این معناست که تو نیز بیش تر مواقع در ترس و شرم به سر می بری.اما‌ اگر هنگامی که نام خدا را می شنوی ابتدا عشق و لطف و مهربانی به یادت بیاید،به این معناست که این صفات در وجود تو نیز فراوان است.»

«عالم وحش صبری مخصوص به خود دارد، که لجوجانه و خستگی ناپذیر و مسر است. همان است که عنکبوت را ساعتها در تار تنیده خود بی حرکت نگاه میدارد، مار را چنبرزده می خواباند و ببر را وا میدارد که در کمینگاه خود منتظر بنشیند. این صبر، خاص آن زندگی است که غذای خود را از میان زندگان می گیرد. این صبر خاص باک بود...»

««آدمی که بتواند با خونسردی دربارهٔ ازدواج حرف بزند، یا ازدواج نکرده یا خیلی خوشبخت است.»»

««هرچه بیشتر دنیا را ببینی، بیشتر از آن ناراضی می‌شوی.»»

««خوشبختی در ازدواج کاملاً به شانس بستگی دارد.»»

«بزرگترین مانع کامیابی، مانعی ذهنی است»

«همه‌ی رویدادهای زندگیت آینه‌ای است که اندیشه‌هایت را باز می‌تاباند.»

«نبوغ در سادگی است :)»

«سخت ترین قسمت در راه رسیدن به موفقیت شخصی به خدمت گرفتن طرز فکری نو نیست بلکه کار دشوار همان دور انداختن طرز فکر قدیمی است»

«این راست است که موفقیت لزوماً به کامیابی نمی‌انجامد، و نباید از دریافتنش شگفت‌زده شویم.»

«نکته زندگی همه اسب‌های سیاه این کتاب همین است که آن‌ها از راه موفقیت به کامیابی نرسیده‌اند. بلکه برعکس، آن‌ها از راه کامیابی به موفقیت دست پیدا کرده‌اند.»