جملات و نقل‌قول‌های کتاب

««دانش واقعی آن است که بدانی هیچ‌چیز نمی‌دانی.»»

««هرگز همراهی ندیدم که به‌اندازهٔ تنهایی بتواند با انسان همراه شود.»»

«چیزی که باید درکش کنی اینه: بازی ادامه داره تا وقتی که واقعاً تموم بشه. حتی اگه یه مهرهٔ سرباز روی صفحه باشه، هنوز بازی تموم نشده.»

«حتی نبردی که می‌دونی قراره توش ببازی ارزش جنگیدن داره.»

«پس به آن دوستت بگو؛خستگی کاشته ای که خستگی برداشته ای.پس به مدد نیرویی که در توست و چه بخواهی چه نخواهی زمانی را از دست خواهی داد چیزی نو و پرنساط بساز.چیزی که اگر تورا به کار نیاید،دست کم بچه هایت را به کار خواهد آمد»

«چرا حتی بهترین آدم‌ها به نظر می‌رسد که عقب می‌کشند و چیزی را به عنوان راز از دیگران مخفی می‌کنند؟ چرا هر چیزی که توی دلشان هست را به زبان نمی‌آورند؟ چرا هر کسی سعی می‌کند خشن‌تر ازآنچه که واقعاً هست نشان بدهد؟ انگار اگر احساساتشان را زود نشان بدهند مثل این است که به آنها توهین شده. »»

«از خودت می‌پرسی: آن رؤیاها کجا هستند؟ سرت را تکان می‌دهی و می‌گویی: سال‌ها چه زود می‌گذرند! و باز هم از خودت می‌پرسی: تو با زندگی‌ات چکار کردی؟ بهترین سال‌های عمرت را کجا به خاک سپردی؟ اصلاً زندگی کردی یا نه؟»

«تو را چون خاک دوست دارم همسر من»

«باید گرفتار بود و دید که آدم چه براحتی تن به هر وسوسه ای می‌دهد؛ و دنیای ذهنش به هر امایی چطور از اساس خراب می‌شود.»

«برایت صبر آرزو دارم و آرزو می‌کنم دنیای اطرافت هم کمی با تو همدلی نشان دهد. برایت سهره‌های کاکل قرمز، سنجاقک، نسیم ملایم، لحظه‌هایی از آرامش گذرا و ماندگار آرزو دارم. نشانه‌هایی را برایت آرزومندم که به دنبال‌شان می‌گردی. من هم دنبال‌شان هستم.»

«به حال شهر چه فرقی می‌کنه که بهش حمله شده باشه و کدوم ارتش حمله کرده باشه؟ مگه واسه گاو فرقی می‌کنه کی سرش رو می‌بره؟»

««ترس چیزیه که احساس می‌کنی، ولی شجاعت کاریه که می‌کنی.»»

««کنراد» پسری است که پنج‌شنبه‌ها را با عمویش، آقای رینگل‌هوت، می‌گذراند. پنج‌شنبه‌ای که اتفاقاً سی‌و‌پنجم ماه مه است با اسبی ملاقات می‌کنند که بهترین اسکیت‌باز جهان است، باهم وارد کمد لباس بزرگی می‌شوند و پا به سرزمین عجیب‌وغریبی می‌‌گذارند؛ سرزمین تنبل‌ها، قلعه‌ای که بازی‌های المپیک در آن برگزار می‌شود،‌ دنیای وارونه‌ که کودکان، والدین بدرفتارشان را برای اصلاح به مدرسه می‌فرستند، شهری که شبیه کابوس علمی - تخیلی است و خط استوا نوار فلزی است که به جزیره‌ای در دریای جنوبیمی‌رسد.»

«اگر هم در گذشته قدم زدن نشانه ادم متفکر بوده دیگر نمی شود این حرف را در مورد شهرنشینان امروزی زد.با اینکه شاید هنوز هم جاهایی باشد که بشود در آنها غرق تفکر قدم زد.عابر شهری امروز، شهر را روی شانه هایش حمل میکند و چنان غرق این گردباد است که غیر از چیزهایی که درست جلو چشمش باشد چیز دیگری نمی تواند ببیند.»

«بیشتر آدم‌های دنیا دیوانه بودند. آن بخشی هم که دیوانه نبودند، عصبی بودند. آن بخش هم که دیوانه یا عصبی نبودند، احمق بودند. هیچ شانسی نداشتم. انتخابی نداشتم. فقط ادامه بده و منتظر پایان باش.»

«هیچ‌کس در این دنیا، چون در بطن موقعیت خاص انسانی دیگر قرار ندارد، نمی‌تواند احساس صحیح و درستی در مورد بدی یا خوبی مسئله‌ای داشته باشد»

«هر رهگذر می بیند دیگری را همچون روح آشکار لحظه ای، نگاهی و دیگر تمام .»

«هفت قانون ۱-هر موجود دو پا دشمن است. ۲-هر حیوانی که چهار پاست یا بال دارد، دوست است. ۳-هیچ حیوانی لباس نمی‌پوشد. ۴-هیچ حیوانی بر روی تخت نمی‌خوابد. ۵-هیچ حیوانی حق نوشیدنِ نوشیدنی را ندارد. ۶-هیچ حیوانی حیوان دیگر را نمی‌کشد. ۷-همه حیوانات با هم برابرند.»

«اگر دفترچهٔ خاطرات دردهایش را نگه داشته بود، تنها چیزی که در آن می‌نوشت، یک کلمه بود:خودم.»

«در طی تجربیات زندگی به این مطلب برخوردم که چه ورطه‌ی هولناکی میان من و دیگران وجود دارد. و فهمیدم که تا ممکن است باید خاموش شد، تا ممکن است باید افکار خودم را برای خودم نگه دارم.»

«گاهی اوقات نمی‌توانستم بهترین باشم، ولی هرگز دست از تلاش برنداشتم.»

«شرایط سختی بود و من به نبردهای بسیاری تن دادم. خیلی چیزها هم یاد گرفتم. تنبیه من ناعادلانه بود، ولی بیشترین استفاده رو از اون کردم.»

«جای کشتی در بندرگاه امن است، اما این آن چیزی نیست که کشتی‌ها برای آن ساخته شده باشند.»

««زندگی همینه که هست. اگه سخت بگیری، اونم به‌ت سخت می‌گذرونه. این ماییم که به‌ش ارزش می‌دیم. با همهٔ کمبودهایی که این دنیا داره، زیبایی‌های خودش رو هم داره. نباید از زندگی زیاد انتظار داشته باشیم. نمی‌شه باهاش جنگید! بهتر اینه که نیمهٔ پُرِ لیوان رو ببینیم. حالا اون تفنگ و طناب رو پس بده. حالی که تو این لحظه توشی پُرِ استرس و درده؛»

««هر کسی در شرایط خاصی ممکنه وقیح باشه، اما همین‌که اون شرایط از بین رفت آدم معمولی به خودش می‌یاد و از وقاحتش پشیمون می‌شه، اما آدم بی‌شعور می‌گرده تا دوباره اون شرایط رو فراهم کنه. »»

««آدمی باش که می‌تواند بگوید نه! این خوب نیست که بتوانی همیشه با جمعیت همرنگ شوی. فردی غیرمعمول باش، فردی خارق‌العاده.»»

«خودت را محاکمه کن. این کار مشکل‌تر هم هست. محاکمه کردن خود از محاکمه کردن دیگران خیلی مشکل‌تر است. اگر توانستی در موردِ خودت قضاوت درستی بکنی معلوم می‌شود یک فرزانه‌ی تمام عیاری.»

«همه انسان‌ها برابر آفریده شدند تا وقتی که ما تصمیم بگیریم آنها انسان نباشد.»

«صبر نکن. شکایت و ناله هم نکن. یه‌راست حمله کن به مشکل. برو جلو.»

«کتاب‌ها من را به جاهایی می‌بردند که به غیر از این نمی‌توانستم بروم. اعترافات افرادی که تا به حال ملاقاتشان نکرده بودم و زندگی‌هایی که هرگز شاهدش نبودم را با من در میان می‌گذاشتند. احساسات و رخدادهایی که هرگز نمی‌توانستم تجربه کنم را در همهٔ آن کتاب‌ها می‌توانستم پیدا کنم.»

«اگر درک می‌کردید گیتی چگونه عمل می‌کند، به هر شکلی آن را تحت کنترل خود قرار می‌دادید.»

«درست مثل ضرب‌المثل از تو به یک اشاره، از ما به سر دویدن.»

«وقتی نتونی به چیزها نزدیک بشی و مجبور باشی همه‌چیز رو از پشت سر آدم‌ها ببینی، وقتشه بیایی بیرون»

«کیمیاگر گفت: «قلب من از رنج` می‌ترسد.» «به او بگو که ترس از رنج` بدتر از خود رنج` است. «هیچ قلبی نیست که در پی آرزوهایش باشد ولی رنج نبرد، چون آرزوها بی‌پایان و دور از دسترسند و راه، راه دشواری است. همت می‌خواهد و تلاش و هر لحظه آن می‌تواند لحظه پایانی باشد. لحظه دیدار با خدا یا لحظه پیوستن به ابدیت... .»»

««من نمی‌دونم. من هیچی نمی‌دونم. این چیزیه که منو از زندگی می‌ترسونه. ندونستن...»»

«من به آزادی عقیده دارم؛ اعتقاد واقعی یعنی آن اعتقاد که ناشی از علم و ایمان حقیقی می باشد، فقط در سایه آزادی به دست می آید و تا شما آزادی نداشته باشید که در خصوص تمام مذاهب و عقاید مطالعه کنید، عقیده شما ناشی از ترس یا نادانی ست.»

«زندگی مجموعه‌ای از روزهاست. آدم فقط می‌تواند یک روزش را کنترل کند، فقط یکی. بیست‌وچهار ساعت را می‌توان سازماندهی کرد.»

«گفت: «من این همه یادگاری به تو داده‌ام. زلفم را... خون تنم را... تو به من چه یادگاری می‌دهی؟» گفتم: «اوّل که من به تو یادگاری دادم؟» تعجّب کرد: «چه یادگاری؟» «دلم را.»»

«فکر نمی کنم ما کور شدیم، ‌فکر می‌کنم ما کور هستیم، کور اما بینا، کورهایی که می‌توانند ببینند اما نمی‌بینند.»

«راه بهتر این است که خود را در کار خود چنان سودمند و کارآمد کنید که توجه مثبت افراد قدرتمندتر را برانگیزید و آن‌ها شما را برای کارهای بهتر پیشنهاد کنند و از این راه به شغل موردعلاقهٔ خود دست پیدا کنید.»»

«حالا چه هستم؟ يک صفر. فردا چه می‌توانم باشم؟ فردا می‌توانم از ميان مردگان برخيزم و زندگانی نوينی را آغاز کنم! می‌توانم در خودم همان انسانی را بجويم که تاکنون وجود داشته است! ما، وقتی احتياج وادارمان کند با آدم‌های منفور نيز ناچاريم روابطی برقرار کنيم.»

«خیلی از دانشجوها فراموش می‌کنن که بیماران روانی هم انسان‌ان، انسان‌هایی درست مثل تو و من. این بیمارها فقط می‌خوان حالشون بهتر بشه و بخشی از وظیفهٔ تو در مقام یه روان‌پزشک اینه که ازشون به بهترین شکل ممکن مراقبت کنی.»

«همیشه وحشتی که در ذهن ریشه می‌کند خیلی بدتر از چیزی است که به چشم دیده می‌شود»

«دیگران همواره در زمانی می‌میرند که انتظارش را ندارند. «چگونه می‌توانم از کسی متنفر باشم که به من چیزی به جز عشق نداد؟» هیچ کس نباید به چیزی عادت کند. «هیچ رویدادی در این جهان، اتفاقی نیست».»

«خدا می‌توانست خالق همه‌چیز باشد، اما نمی‌توانست خودش را آفریده باشد. چون خودی نداشته که با آن بتواند خودش را خلق کند. بنابراین فقط یک امکان باقی می‌ماند. خدا همیشه وجود داشته است. اما این احتمالا قبلا مردود شده بود. هر چیزی که وجود دارد، باید شروعی داشته باشد.»

«آیدین گفت: توی این مملکت پیش از اینکه به سی سالگی برسیم تباه میشویم. تو یک جور، من یک جور، وآیدا یک جور دیگر.»»

««پدر پرسید: دنبال چی میگردی؟ آیدین گفت: دنبال خودم.»»

«نفرت با گره زدن شدید ما به دشمن مان ما را به دام می اندازد. زشتی جنگ در این است، نزدیکی خون ریخته دو طرف، مجاورت شهوانی دو سرباز که چشم در چشم هم یکدیگر را با سرنیزه میدرند. اگنس مطمئن بود درست این نوع نزدیکی بود که پدر از آن نفرت داشت. زد و خورد روی کشتی چنان او را سرشار از نفرت میکرد که ترجیح میداد غرق شود برخورد جسمانی با مردمی که مشت می زدند یکدیگر را زیر دست و پا له میکردند و همدیگر را میکشتند برای او بسیار بدتر از یک مرگ تنها در پاکی آبها بود.»

«عشق چیست؟ برای همه ی رجاله ها یک هرزگی یک ولنگاری موقتی است. عشق رجاله ها را باید در تصنیفهای هرزه و فحشا و اصطلاحات رکیک که در عالم مستی و هشیاری تکرار میکنند پیدا کرد.»

«حضور مرگ همه ی موهومات را نیست و نابود میکند. ما بچه ی مرگ هستیم و مرگ است که ما را از فریب های زندگی نجات میدهد و در ته زندگی اوست که ما را صدا میزند و به سوی خودش میخواند در سنهائی که ما هنوز زبان مردم را نمی فهمیم اگر گاهی در میان بازی مکث میکنیم برای این است که صدای مرگ را بشنویم.... و در تمام مدت زندگی مرگ است که به ما اشاره میکند.»

«اضطراب و هول و هراس و میل زندگی در من فروکش کرده بود از دور ریختن عقایدی که به من تلقین شده بود آرامش مخصوصی در خودم حس میکردم تنها چیزی که از من دلجوئی میکرد امید نیستی پس از مرگ بود - فکر زندگی دوباره مرا میترسانید و خسته میکرد.»

«تو جدا از من و من از تو جدا به کجا آخر از این غم به کجا من و مایی نکنم من که شدم به هوای تو جدا از من و ما به امیدی که تو را یار شوم همه شب دل تنها به دعا همه باهم همه یکجا همگی به کمند تو گرفتار و رها شده ام شاعر و با شعر ترم به غزل شانه زنم زلف تو را غم و دردم که همه با تو یکی چه فغانی ببرم سوی خدا بنشین تا بنشانم دل و جان به تکاپوی تو افتاده ز پا به ندای تو من از کوه بلند برسانم به تو پژواک صدا صنما دلبر زیبای زمان به وصالت همه کس غیر رضا»

««تل آبوت»در واپسین روزهای زندگی اش،با خواهرش تماس می گیرد؛اما«جولز»تماس های او را بی پاسخ می گذارد.حالا نل مرده و دهان به دهان می چرخد که او از صخره ها پایین پریده.»

«ناتالی صبح وارد دفتر کارش می شود و در کمال ناباوری جای خالی همکارش،دان را می بیند.دان ۹ ماه است که همکار اوست و روال کاری او آن قدر دقیق است که ناتالی می تواند ساعت خود را با کارهای او تنظیم کند و نبود دان در این ساعت روز عجیب است.او تصمیم می گیرد به محل زندگی دان برود تا علت نبود او را جویا شود، غافل از اینکه بداند اتفاقات غیر منتظره و خطرناکی در انتظار اوست...»

«مرگ به ما مربوط نیست چون مادامی که ما وجود داریم، مرگ وجود ندارد. و وقتی مرگ آمد ما دیگر نیستیم. فکرش را بکنی هیچ مرده‌ای از مرده بودن خود دلگیر نیست🍂»

«عشق، درخشش خورشید است که می‌تابد و روشن می‌کند. بعضی می‌گویند زهری است که عاشق را شیفته و شیدا می‌کند. یگران می‌گویند... واقعاً اثرات آن مانند داروی بیهوشی است که پزشک قبل از عملِ مشکلِ جراحی به بیماران وحشت زده می‌خوراند و بیمار ی‌درنگ درد گزنده آن را فراموش می‌کنند.»

«آیا بهتر نیست پیش از تولید مثل بیافرینیم و برازنده شویم ؟ وظیفه ی ما در قبال زندگی ، آفریدن موجودی برتر است، نه تولید موجودی پست تر.»